Ocena brak

Komorowe zaburzenia rytmu serca

Autor /milka Dodano /27.01.2014

Przedwczesne pobudzenia komorowe powstają w komorach, dystalnie do rozwidlenia pęczka Misa. W zapisie EKG zespól QRS ma morfologię inną niż morfologia zespołu rytmu podstawowego, pojawia się przedwcześnie, nic poprzedza go zalamek P, wychylenie zalamka T i odcinka ST najczęściej jest przeciwne do kierunku wychylenia zespołu QRS. Po pobudzeniu dodatkowym najczęściej następuje przerwa wyrównawcza.

-    Pobudzenia dodatkowe komorowo, mogą być pojedyncze, występować pod postacią bigeminii komorowej (naprzemiennie występującego pobudzenia podstawowego, pobudzenia dodatkowego komorowego), trygeminii komorowej (naprzemiennie występujących dwóch pobudzeń podstawowych oraz jednego pobudzenia dodatkowego komorowego), par (dwóch kolejnych pobudzeń komorowych) lub salw pobudzeń (częstoskurcz komorowy). Mogą być jedno-kszlałlne lub różnokszlałlne.

W ocenie komorowych zaburzeń rytmu serca najczęściej stosuje się klasyfikację Łowna:

klasa 0 - brak pobudzeń dodatkowych komorowych,

klasa l - pojedyncze pobudzenia dodatkowe komorowe: la < 30/godz., < l/min; Ib < 30/godz., > I min,

klasa II - liczne pobudzenia dodatkowe komorowe: > 30/min, klasa III - pobudzenia dodatkowe komorowo wielokształtne, klasa IV: IVa - pary pobudzeń dodatkowych komorowych; IVb - salwy pobudzeń dodatkowych komorowych (co najmniej trzy kolejne pobudzenia komorowe - częstoskurcz komorowy),

klasa V - pobudzenia komorowe dodatkowe typu R na T.

Etiologia. Pobudzenia komorowe dodatkowe mogą występować w zdrowym anatomicznie sercu. Jednoksztaltne komorowe skurcze dodatkowe obserwuje się średnio u 10% dzieci ze zdrowym układem krążenia (w badaniu metodą Mol(cra). U większości dzieci podłożem arytmii komorowej są anatomiczne i/lub hemodynamiczne zmiany w sercu, zmiany zapalne, zabulenia jonowe, metaboliczne, zmiany po operacjach kardiochirurgicznych.

-    Objawy kliniczne komorowych zaburzeń rytmu zależą od choroby podstawowej, częstości akcji serca, czasu trwania oraz zaburzeń hemodynamicznych wywołanych arytmią. Pojedyncze pobudzenia przedwczesne komorowe oraz krótkie nietrwale częstoskurcze komorowo zwykle nie powodują objawów. Częste pobudzenia przedwczesne oraz salwy pobudzeń mogą powodować napad kola tania serca. Szybkie i częste wstawki nietrwałego częstoskurczu komorowego mogą powodować istotne zaburzenia hemodynamiczne. Znaczne przyspieszenie czynności serca może powodować objawy wstrząsu kardiogennego z upośledzeniem przepływu wieńcowego i przepływu w narządach (rzewnych, z zaburzeniami neurologicznymi, z utratą przytomności. Różnoksztaltny częstoskurcz komorowy w zespole wydłużonego QT może być przyczyną zgonu. Migotanie

i trzepotanie komór u dzieci występują rzadko i są zazwyczaj letalne. Rozpoznanie

-    Częstoskurcz komorowy rozpoznaje się, gdy występują kolejne co najmniej trzy pobudzenia komorowe. Częstoskurcz komorowy może być nioutrwalony (seria pobudzeń dodatkowych trwająca do 30 s, nie powodująca objawów), utrwalony (seria pobudzeń dodatkowych trwająca powyżej 30 s i/lub wymagająca interwencji z powodu zaburzeń hemodynamicznych), ustawiczny (pobudzeń komo-rowych więcej niż rytmu podstawowego w badaniu metodą Holtera). Może być jednoksztaitny lub wielokształtny, np. wielokształtny częstoskurcz komorowy typu torsade de poinles w zespole, wydłużonego QT. (Torsade de poitUes — to zaburzenie rytmu pośrednie między częstoskurczem komorowym a migotaniem komór; epizody tachyrytmii ze. zmienną amplitudą zespołów QRS.)

- Częstoskurcz komorowy może przejść w trzepotanie komór (pobudzenia komorowo w zapisie EKG są jednakowej wysokości o częstości 250-300/min, mają charakter sinusoidy, bez linii izoelcktrycznej i bez widocznych zalamków 'I'), migotanie komór (różnoksztaltne, nieregularne fale różnej wysokości, o częstości 300-500/min) oraz doprowadzić do asystolii.

Leczenie

Miogolanie komór wymaga defibrylacji.

Częstoskurcz komorowy z objawami niewydolności krążenia stanowi wskazanie do kardiowersji elektrycznej, a następnie podania lignokainy lub meksylety-ny. Inne leki (propalenon, sotaloł, amiodaron, werapamil, siarczan magnezu) stosuje się w zależności od rodzaju częstoskurczu, stanu hemodynamicznego

i choroby podstawowej.

Przewlekle leczenie umiarawiające stosuje się w arytmiaćh objawowych, występujących po wysiłku, w zespole wydłużonego QT, ze współistniejącą patologią układu krążenia. Wskazania muszą być ustalone indywidualnie ze względu na kardio-depresyjne i proarytmiczne działanie większości leków przeciwarytmicznych.

 

Podobne prace

Do góry