Ocena brak

Komora prawa serca

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Komora prawa (venłriculus dexter) otrzymuje krew z przedsionka prawego przez ujście przedsionkowo-komorowe prawe i stosunkowo pod słabym ciśnieniem przez ujście pnia płucnego tłoczy ją do płuc. Dlatego też ściana komory prawej w stosunku do lewej jest cienka (około 5 mm), jak płaszczem obejmuje grubszą ścianę komory lewej, wskutek czego w przekroju poprzecznym powstaje światło formy pólksiężycowatej.

Komora prawa ma kształt ostrosłupa trójściennego i w ustawieniu serca w położenie opisowe podstawa ostrosłupa zwrócona jest ku górze, a wierzchołek ku dołowi.

Z trzech ścian komory prawej odróżniamy ścianę przednią i tylną, które przechodzą jedna w drugą na brzegu prawym serca oraz z zewnątrz niewidoczną ścianę przyśrodkową, która bierze udział w wytwarzaniu przegrody międzykomorowej; dlatego nazywamy ją też ścianą przegrodową.

Wierzchołek komory prawej odpowiada najniższemu odcinkowi bruzdy międzykomorowej przedniej i tylnej; sięga on do wcięcia koniuszka serca, oddalony od niego co najmniej o 10 mm. Wierzchołek wypełniony jest licznymi drobnymi beleczkami mięśniowymi, biegnącymi z jednej ścianydo drugiej i splatającymi się we wszystkich kierunkach.

Podstawa komory w prawidłowym położeniu serca, jak już wiemy, zwrócona jest ku górze, ku tyłowi i w stronę prawą. Na niej znajdują się dwa otwory, ujście przedsionkowo-komorowe prawe oraz ujście pnia płucnego i ich zastawki.

Wolna przestrzeń komory składa się z drogi dopływowej i odpływowej. Pierwsza sięga od ujścia przedsionkowo-komorowego do wierzchołka komory, druga, stożek tętniczy prawy (conus arteriosus dexter), wstępuje stąd do ujścia pnia płucnego. Ku górze stożek sięga wyżej, tak że stosunek długości drogi dopływowej do odpływowej wynosi 2 : 3. Obie te części oddzielone są od siebie wałem mięśniowym, tzw. grzebieniem nadkomorowym (crista supraventricularis), który wpukla się do światła komory; biegnie on wzdłuż przegrody międzykomorowej z podstawy do wierzchołka komory i kończy się w ścianie przedniej u podstawy mięśnia brodawkowatego przedniego.

Powierzchnia wewnętrzna stożka tętniczego jest gładka, natomiast właściwa jama komory, zwłaszcza w części dolnej aż do wierzchołka, wysłana jest licznymi beleczkami mięśniowymi (traheculae carneae). Beleczki te, jak wiemy, powstałe z embrionalnej warstwy gąbczastej mięśniówki komór, przeplatają się z sobą w różnych kierunkach; w skurczu komór układają się one między mięśniami brodawkowatymi i wypełniają przestrzenie między nimi. Dlatego też w chwili skurczu może nastąpić prawie całkowity zanik światła komory.

Podobne prace

Do góry