Ocena brak

Kokoszka

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Długość ciała ok. 33 cm. Dorosłe ptaki łatwo rozpoznać po czerwonej blaszce (łysa skóra) na czole i białych pokrywach podogo-nowych. Upierzenie ciemne z białymi, wąskimi paskami z boku ciała, nogi i stopy zielone; dziób i nogi zimą nieco bledsze. Młode ptaki ubarwione skromnie od popielatego do ciemnoszarego, z zielonymi nogami, ale bez czerwonej blaszki na czole, widoczne już białe pola pod ogonem i zaznaczone paski z boku.

Kokoszki szybko przyzwyczajają się do ludzi i przez dłuższy czas pokazują się na otwartej przestrzeni wody: wydają się jednak płochliwe. Przestraszone uciekają w gęstwinę zarośli pomagając sobie w biegu skrzydłami. W razie konieczności nurkują i płyną pod wodą, powoli uderzając na wpół otwartymi skrzydłami. Potem wspinają się w górę po łodydze jakiejś rośliny wodnej i wystawiają dziób i oczy nad powierzchnię, nierzadko jeszcze pod liściem lilii wodnej. W najwyższym zagrożeniu wplątują się pod wodą w korzenie roślin i mogą się wtedy udusić. Po wzlocie lecą początkowo ze zwieszonymi nogami, potem wyciągają je do tyłu; lecą szybko i wytrwale. Głos donośny, często rozlega się z gęstwiny: „kirrk" i „ter ter ter"; młode piszczą.

Środowisko: Występują w Ameryce Północnej i Południowej, w tropikalnej Afryce oraz w ciepłych i umiarkowanych strefach Eurazji: w Europie do środkowej Skandynawii. Przebywają na wodach wszelkiego rodzaju z gęstą roślinnością brzegową i obfitą wodną zwłaszcza o pływających liściach, także na wodach lekko słonawych, małych potokach i w rowach melioracyjnych, często na miejskich wodach w gwarnym otoczeniu. W północnej Europie zawsze, w środkowej częściowo ptak wędrowny zimujący w Europie Zachodniej i Południowej. Przeloty głównie w październiku i w kwietniu. Kokoszki wędrują pojedynczo i w nocy.

Wędrówka musi być dla tych niezbyt dobrych lotników bardzo męcząca, skoro stale chwytane są zupełnie wyczerpane ptaki. Nieliczne kokoszki pozostają w środkowej Europie nawet w najsroższe zimy.  

Lęgi: Kokoszki są ptakami ściśle terytorialnymi, tzn. w okresie lęgowym nie tolerują na swoim terytorium obecności ptaków tego samego gatunku. Okres lęgowy od początku maja do końca lipca; 2 lęgi w roku nierzadko wyprowadzane „na zakładkę", tzn. jeden ptak wysiaduje już następne zniesienie, podczas gdy drugi wychowuje jeszcze młode z pierwszego lęgu. Częściej jednak młode - już sa-modzielne-tworzą rodzinę bez rodziców, którzy po raz drugi wysiadują, ale pozostają w pobliżu.

Gdy wyklują się pisklęta drugiego lęgu, łączą się ponownie z powiększoną rodziną i wspólnie z rodzicami opiekują się nowo wyklutymi pisklętami. Gniazdo, zbudowane z liści lub łodyg trzciny bądź tataraku, umieszczone jest na wodzie lub w kępie turzycy; może się także znajdować w krzaku, czasami kilka metrów nad lustrem wody, jeżeli ptak może się łatwo do niego dostać. Głęboki dołek w gnieździe jest często wyłożony zielonymi liśćmi. W zniesieniu zwykle 7-10 jaj długości 43 mm; wysiadują oboje rodzice przez 19-22 dni i w razie potrzeby mężnie bronią np. przed gęśmi domowymi. Opowiadano o kokoszkach siedzących na gnieździe, nawet gdy maszyny zasypały ich staw.

Pisklęta wykluwają się pokryte czarnym puchem, z czerwono przeświecającą skórą na czole i żółtym dziobem, na którym początkowo widać biały guz jajowy. Rodzice karmią je początkowo trzymając pokarm przed dziobami piskląt, potem przynoszą wiązkę roślin wodnych, a młode wyszukują w niej jadalnych części, Do września młode ptaki pierzą się w swoją pierwszą, zimową szatę. Rodzice wabią je miękkim „dugg". Naśladując to zawołanie można pisklęta przywabić do siebie. Upominają się o pokarm także u ludzi kiwając barwnymi głowami i rozpościerając krótkie skrzydełka z różowymi palcami.

Pożywienie: Przeważnie pokarm zwierzęcy.

Podobne prace

Do góry