Ocena brak

Klejek lepki

Autor /Magnus Dodano /06.02.2012

 

Wygląd: kapeluszo średnicy 4-10 cm, za młodu nieco stożkowaty, później półkulisto spłaszczony, przy czym nie traci małego garbka; barwy miedzianoczerwonawej, miedzianobru-natnej, często szaropomarańczowej lub bru-natnopomarańczowej; w czasie wilgoci wyraźnie lepki, na sucho nagi i błyszczący. Brzeg dość długo podwinięty.

Młode grzyby mają między brzegiem kapelusza a trzonem osnów-kę z cienkich włókien, pod którą początkowo ukryte są Wasztósilnie zbiegające po trzonie, łatwo dające się oddzielić od miąższu kapelusza. Ich barwa zmienia się z biegiem czasu z różowej do szafranowoczerwonawej; dość szybko zostają czarno oproszone zarodnikami.  

Trzon wysokości do 8 cm i grubości 0,5--2 cm, pełny, bardzo mocny, zwęża się ku podstawie. Jego włóknista powierzchnia zabarwiona tak jak kapelusz i lekko wężykowato porysowana, sucha. Przekrojony ukazuje żółtawy, w trzonie ciemniejszy, a u podstawy silniej złotożółtawy miąższ o nieznacznym zapachu i przyjemnie łagodnym smaku.

Wysyp zarodników: czarnobrunatny.

Występowanie: grzyb ten rozpowszechniony jest w całej strefie umiarkowanej. Znajduje Się go od wybrzeża po wysokości subalpejskie, zawsze jednak pod sosnami: wydaje się, że wybiera gleby wapienne. Wyróżniono var. tes-taceus z lasu liściastego. Rośnie od (lipca) sierpnia do października.

Możliwość popełnienia pomyłki: może być pomylony z klejkiem alpejskim (Ch. helveticus). Poza tym oba te grzyby są prawie nie do pomylenia z innymi ze względu na suchą skórkę, trzon i miejsce występowania.

Zastosowanie: jadalny.

Uwagi ogólne: rodzaj klejek [Chroogomphus], który w Europie obejmuje tylko dwa opisane powyżej gatunki z podgatunkami (ewentualnie odmianami), został wydzielony z rodzaju kle-jówka (Gomphidius) ze względu na włóknistą i suchą osłonę. Rutilus znaczy „czerwonawo-żółty".

Podobne prace

Do góry