Ocena brak

Klejek alpejski

Autor /Magnus Dodano /06.02.2012

 

Wygląd: średnica kapelusza rzadko przekracza 4-7 cm. Pozostaje on kuliście wypukły, nawet zupełnie dojrzały. Skórka pomarańczowa lub pomarańczowobrunatna, w czasie wilgotnej pogody lepka, poza tym sucha i nieco włóknisto filcowata lub łuskowata.

Blaszki zbiegają po trzonie. Początkowo można jeszcze wyraźnie wyodrębnić ich lekko różowy odcień, lecz z biegiem czasu blaszki i skórka kapelusza przestają się odróżniać i u starych egzemplarzy są zabarwione na lekko czarno.  

Trzon dorasta do wysokości 8 cm, jest mniej lub bardziej walcowaty, często zgięty i zwężony u podstawy; zabarwiony tak samo jak kapelusz. U młodych brzeg kapelusza związany jest z trzonem jaśniejszą, suchą ostaną (velum), którą u starszych osobników można jeszcze rozpoznać w górnej połowie trzonu jako ciemniejsze włókna. Pizy zranieniu lub zgnieceniu zarówno powierzchnia trzonu, jak i pomarańczowy miąższ barwią się na czerwonawo.

Wysyp zarodników: oliwkowobrunatny.

Występowanie: grzyb rośnie w rozproszeniu i niezbyt często pod sosną i limbą, z którymi wydaje się związany, przede wszystkim w średnich i wyższych położeniach górskich: u nas spotykany w Tatrach. Pojawia się od (lipca) sierpnia do października.

Możliwość popełnienia pomyłki: u klejka alpejskiego wyróżniono 2 podgatunki (subspecies). Ssp. helveticus ma kapelusz z silniejszym garbkiem, często z brodawkami i rośnie pod limbami na glebie kwaśnej i próchnicznej. Ssp. tatrensis ma kapelusz z mniejszym garbkiem i rośnie pod świerkami; jest on częstszy i bardziej rozprzestrzeniony.

Zastosowanie: jadalny. Gatunek ten należy jednak chronić ze względu na jego rzadkość.

Podobne prace

Do góry