Ocena brak

Klatka piersiowa i mostek

Autor /mieczyslaw Dodano /23.01.2014

a) Klatka piersiowa (lhorax)

Istotny wpływ na kształt klatki piersiowej wywierają różnice wynikające z płci, konstytucji i wieku osobnika. Kształt klatki piersiowej odpowiada stożkowi o powierzchni przekroju mniejszej w górnym i większej w dolnym jego odcinku. Oś poprzeczna klatki piersiowej jest cokolwiek większa od osi strzałkowej. U pykników stwierdza się krótką i szeroką klatkę piersiową, natomiast u asteników — długą i wąską. Wraz z kształtem klatki piersiowej zmienia się również tor oddychania. U niemowląt i starców charakterystyczny jest beczułkowaty kształt klatki piersiowej z uwypuklającymi się, poziomo ustawionymi żebrami. Dominuje tu lor oddychania żebrów o-prze pono wy. l: osób w średnim wieku przeważa bardziej tor oddychania żebrowo-mostko-wy, a klatka piersiowa wyróżnia się swoim podłużnym kształtem. Różnice dotyczące kształtu i czynności klatki piersiowej wywierają w pewnym słop-niu wpływ na przebieg chorób płuc. Elastyczność klatki piersiowej jest do 16 roku życia tak duża, że prawie wcale nie obserwuje się występowania złamań. Wraz z wiekiem elastyczność klatki piersiowej zmniejsza się i jednocześnie leż wzrasta skłonność do złamań.

Od wewnątrz klatka piersiowa jest wysłana wzmocnioną miejscami blaszką łącznotkankową, którą niesłusznie określa się jako powięź (powięź wewnątrz-piersiowa — fascia endothoracica). Blaszka ta jest grubsza jedynie w obrębie osklepka opłucnej i bez trudności pozwala się odluszczyć od ściany klatki piersiowej. Powięź ta umocowuje opłucną do ściany klatki piersiowej.

Klatka piersiowa nie otacza wyłącznic narządów znajdujących się w jej obrębie, ponieważ jej 1/3 część dolna obejmuje również narządy nadbrzusza (wątroba, śledziona, żołądek itd.). Nerkowatego kształtu górny otwór klatki piersiowej zamyka osklepek opłucnej, natomiast dolny otwór klatki piersiowej (apertura thoracis inf.) ogranicza luk żebrowy (arcus costalis), dolne żebra i przepona. Pierwsze 7 żeber (żebra prawdziwe — costae verae) jest umocowanych do mostka; żebra 8-10 tworzą wraz z kątem podmostkowym (angulus infraslernalis) łuk kostny (arcus costalis), a 2 ostatnie żebra kończą się wolno w obrębie tylnej ściany brzucha. W wyniku płaszczyznowych zakrętów żeber, które wszędzie gładko przebiegają ponad zawartością klatki piersiowej, jak też dzięki obniżaniu się ich do przodu tylne przestrzenie

międzyżebrowe są węższe w porównaniu z przestrzeniami międzyżebrowymi przednimi i górnymi. Mostkowe przyczepy chrząstkowych części żeber wydłużają się coraz to bardziej, lak że w końcu przy 7 żebrze wynoszą one równo 12 cm. Żebra najlepiej są dostępne obmacywaniu od przodu w linii sutkowej. Pierwsze żebro natomiast nie jest macalne ze względu na nakładający się na nie obojczyk.

Przestrzenie międzyżebrowe zamknięte są mięśniami międzyżebrowymi. Mm. międzyżebrowe zewnętrzne (mm. inlercoslales exl.) przebiegają skośnie od góry i tyłu do dołu i przodu wypełniając przestrzeń międzyżebrową na odcinku od kręgosłupa do chrząstkowo-kostnej granicy żeber, natomiast w przeciwnym kierunku biegnące mm. międzyżebrowe wewnętrzne (mm. inlercoslales int.) rozpoczynają się dopiero od kąta żebrowego i sięgają dzięki temu dalej do przodu aż do mostka. Środkowa grupa — mm. międzyżebrowe najgłębsze (mm. inlercoslales int.) są różnorodnie wykształcone i czynnościowo nie obciążone.

Z powodu charakterystycznych przyczepów mm. międzyżebrowych należy pamiętać o tym, aby w czasie wycinania żebra odsuwać rozciętą okostną na górnym brzegu żebra (przyczep zewnętrzny) od tyłu do przodu, a na dolnym brzegu żebra (przyczep wewnętrzny) od przodu do tyłu. Mm. międzyżebrowe tworzą na dolnym brzegu żebra kanał, przez który przebiega pęczek naczyniowo-nerwowy, przy czym najbardziej dogłowowo (tuż przy okostnej) leży ż. międzyżebrowa (v. intercostalis), następnie tętnica i na końcu nerw (VAN) (ryc. 56). Na wysokości linii pachowej środkowej naczynia międzyżebrowe dzielą się na gałąź nad- i podżebrową. Gałęzie te zespalają się od przodu z odpowiednimi gałęziami t. piersiowej wewn. (a. thoracica int.). Z tego też względu należy pamiętać o tym, aby przy nakłuwaniu opłucnej od przodu wprowadzić igłę w środku przestrzeni międzyżebrowej, a przy nakłuwaniu opłucnej od tyłu —na górnym brzegu żebra. Uszkodzenie naczyń międzyżebrowych może być przyczyną powstania krwiaka opłucnej.

rt. międzyżebrowe odchodzą najczęściej od aorty, natomiast tętnice, które zaopatrują obydwie przestrzenie międzyżebrowe, są gałęziami t. międzyżebrowej najwyższej (a. intercostalis suprema). Na tylnej ścianie klatki piersiowej krzyżują się one od spodu z pniem współczulnym, przełykiem i /.. nieparzystą ew. ż. nieparzystą krótką. Po stronie prawej przebiegają z kolei ponad kręgosłupem. Przy wycinaniu żeber należy pamiętać o tym, że pierwsze 4 t. międzyżebrowe po odejściu od aorty kierują się początkowo do góry, przylegając przy tym do stawów głów żeber. Ponieważ mm. międzyżebrowe wewn. rozpoczynają się dopiero od kąta żebrowego, w związku z tym naczynia międzyżebrowe w swoim odcinku tylnym przebiegają tuż przy powięzi wewnąlrzpiersiowej i opłucnej. Od przodu naczynia te zespalają się z t. piersiową wewn. (a. thoracica. int.). Tętnica ta przebiega w dół po pow ięzi wewnątrzpiersiowej w odległości około 12 mm od brzegu mostka.

 

Podobne prace

Do góry