Ocena brak

Klasyfikacja produktów konsumpcyjnych

Autor /Kim Dodano /11.04.2011

 

Produkty konsumpcyjne można klasyfikować na podstawie kryteriów:

- materialności i sposobu konsumpcji,

- zachowań konsumentów w procesie zachowań.

Wykorzystując pierwszy z powyższy kryteriów dzielimy produkty konsumpcyjne na:

dobra nietrwałe, czyli artykuły żywnościowe i nieżywnościowe zużywane w jednym lub kilkunastu aktach konsumpcji. Można wyróżnić wśród nich:

- dobra o stałych preferencjach konsumpcyjnych, które odznaczają się małą elastycznością popytu (mleko, chleb, proszki do prania) oraz

- dobra o zmiennych preferencjach konsumpcyjnych, których wskaźniki elastyczności popytu są dodatnie i na ogół wysokie.

Dobra trwałe zużywają si8ę stopniowo w wielu aktach konsumpcji i odznaczają się wysoką ceną i dochodową elastycznością popytu (np. telewizory, lodówki, samochody).

Usługi to działalność nie mająca charakteru materialnego, dostarczająca nabywcom korzyści, w które niekoniecznie są związane ze sprzedażą dóbr lub innych usług. Do wytwarzania usług mogą ale nie muszą, być wykorzystane dobra materialne. Usług nie można tak jak dóbr kupować na własnoiść. Do cech usług mających wpływ na marketing należą także: nierozdzielność usługi z osobą wykonawcy, jednoczesność korzystania z usługi i jej świadczenia, niemożność przechowywania i trudność standaryzowania. Usługi bywają sprzedawane w czystej postaci (np. porady adwokackie) lub wspierają sprzedaż dóbr (przewozy).

Dobra konsumpcyjne klasyfikuje się także na podstawie kryterium zachowań konsumenta w procesie planowania i dokonywania zakupów. Kryterium to uwzględnia nawyki konsumpcyjne, sposób postrzegania i dokonywania wyboru towaru oraz częstotliwość zawierania transakcji.

Dobra wygodnego zakupu, nazywane też towarami częstego zakupu, są nabywane bardzo często i bez większego zastanowienia (np. pieczywo, nabiał, prasa). Konsumenci pragną kupować je bez wysiłku tzn. najbliżej miejsca zamieszkania i w jednej placówce.

Dobra wygodnego zakupu możemy dodatkowo podzielić na:

- dobra podstawowe, określane też mianem dóbr stałego popytu , które są przedmiotem zakupów rutynowych. Sprzedaż tych dóbr odznacza się masowością, konkurencyjnością cenową, niskimi marżami jednostkowymi i dużą lojalnością konsumentów wobec marki.

- dobra nabywane pod wpływem impulsu, które kupuje się bez wcześniejszego planowania i poszukiwania. Są to z reguły artykuły drobne i tanie (gazety, cukierki, guma do żucia). Umieszcza się je najczęściej przy sklepowych kasach, aby nabywca łtwo je zauważał.

- dobra nabywane pod wpływem nagłej potrzeby, które są poszukiwane w wyniku zaistniwnia różnych nieoczekiwanych zdarzeń. Lokalizuje się je w wielu punktach sprzedaży (np. parasole na wypadek deszczu, łopaty po obfitych opadach śniegu).

Dobra wybieralne lub dobra okresowego zakupu są przy podejmowniu decyzji o zakupie przedmiotem zastanowienia, przemyśleń i kalkulacji. Nabywca porównuje ich właściwości użytkowe, jakość, ceny i kształt . Ponieważ dobra te są kupowane dość rzadko, sukces sprzedawcy zależy przede wszystkim od zapewnienia możliliwości satysfakcjonującego wyboru towarów. Ponieważ produkty wybieralne występują w licznych odmianach, ich zakupy wymagają częstego udziału sprzedawcy, którego zadaniem jest udzielanie informacji i porad. Obrót tymi towarami jest wolniejszy, co uzasadnia stosowanie wyższych marż.

Produkty wybieralne można podzielić na:

- homogeniczne, postrzegane jako podobne pod względem funkcji i jakości, ale różniące się ceną (np. radioodbiorniki, rowery) ,

- heterogeniczne, postrzegane jako różniące się fasonem, kolorem, materiałem itp.

Sprzedawca dóbr homogenicznych musi uzasadniać ich ceny, oferent dóbr heterogenicznych - zapewnić bogaty asortyment.

Produkty specjalne, nazywane też towarami epizodycznego zakupu, odznaczają się pewnymi niepowtarzalnymi cechami, które dla nabywcy są ważniejsze od ceny i wysiłku przeznaczonego na ich pozyskanie, a nawet czasu wejścia w posiadanie. Klient pragnący nabyć samochód marki mercedes nie kupi jaguara i będzie oczekiwał nawet kilka miesięcy na realizację swojego szczególnego zamówienia.

Lokalizacja dilera nie odgrywa przy tym najmniejszej roli. Musi on jedynie poinformować potencjalnych nabywców, gdzie znajduje się jego biuro.

Dobra nie spostrzegane są nieznane konsumentowi lub znane, ale potrzeba ich kupna ujawnia się tylko w szczególnych okolicznościach (np. zakup ślubnej sukni).

Podobne prace

Do góry