Ocena brak

KLASYCZNA DEFINICJA PRAWDY

Autor /Ed123 Dodano /08.07.2011

Klasyczną definicję prawdy (czyli prawdziwości poznania) - zwaną też arystotelesowską lub korespondencyjną -Tomasz z Akwinu (idąc za intencją wypowiedzi w  Metafizyce  Arystotelesa i za formułą przypisywaną Izaakowi Izraeli) sformułował następująco: „veritas est adaequatio intellectus et rei, secundum quod intellectus dicit esse quod est, et non esse, quod non est". Prawda jest dorównaniem (treści) myśli z tym, do czego się ona odnosi. A oto jedna ze współczesnych formuł tej definicji (podana przez K. Ajdukiewicza): „myśl M jest prawdziwa wtedy i tylko wtedy, gdy myśl M stwierdza, Ŝe jest tak a tak i tak a tak jest właśnie". Inna formuła tej samej definicji (podana przez R. Ingardena): „sąd  S  jest prawdziwy, jeŜeli stan wyznaczony przez jego treść zachodzi niezaleŜnie od istnienia sądu  S  w obrębie tej dziedziny bytu, w której dany sąd go umieszcza".

Ponieważ - ściśle rzecz biorąc - jedynie w sądach coś się stwierdza (pozytywnie lub negatywnie), już Arystoteles zauwaŜył, iŜ jedynie sądom przysługuje prawdziwość lub nieprawdziwość (fałszywość). Zdaniom o tyle, o ile są językowymi odpowiednikami sądów, pojęciom (czy szerzej: przedstawieniom) o tyle, o ile są składnikami sądów. W szerszym sensie moŜna mówić o prawdziwości (moŜe lepiej: wierności?) tych form bezpośredniego poznania (doświadczenia), które zawierają pewien moment asertywny (np. ujmując fakt istnienia czegoś). Prawdziwość to zgodność między treścią danego poznania a określoną stroną jego przedmiotu, tą właśnie, którą poznanie ujmuje; prawdziwość to zgodność (adekwatność) aspektywna. Natomiast adekwatność poznania polega na ujmowaniu danego przedmiotu wszechstronnie, we wszystkich stosujących się do niego aspektach.

Podobne prace

Do góry