Ocena brak

Kim był James Young Simpson?

Autor /Huzar Dodano /31.01.2012

Amerykański chirurg, Crawford Long, rozpoczął próby wykorzystania eteru w swojej praktyce w 1842 roku, jednak nie zdecydował się na opublikowanie swoich odkryć. Zasługa wprowadzenia eteru do anestezjologii przypadła więc dentyście Williamowi Mortonowi, który 16 października 1846 roku z powodzeniem znieczulił pacjenta przed zabiegiem usunięcia guza w okolicy szyi.
Zabieg wzbudził szerokie zainteresowanie na całym świecie. 21 grudnia 1846 roku Robert Liston poszedł w ślady Mortona i przeprowadził pierw­szą w Wielkiej Brytanii operację ze znieczuleniem w University College w Londynie, a wydarzenie to przyciągnęło uwagę młodego szkockiego lekarza o nazwisku Simpson.
James Young Simpson, urodzony 7 czerwca 1811 r. w Bathgate w hrabstwie West Lothian, był synem wiejskiego piekarza. W wieku 14 lat zaczął studia na uniwersytecie w Edynburgu, które ukoń­czył w 1832 roku. Siedem lat później, jako 27-letni lekarz, otrzymał tytuł profesora położnictwa.
Kiedy Simpson usłyszał o operacji przeprowa­dzonej przez Listona, udał się w podróż do Lon­dynu, aby uzyskać na ten temat bezpośrednie in­formacje. 27 stycznia 1847 roku zastosował eter podczas bardzo skomplikowanego porodu. Poród zakończył się szczęśliwie, a zastosowanie środka znieczulającego nie wstrzymało skurczów maci­cy, czego obawiało się wielu lekarzy.

Jednakże Simpson nie był całkowicie zadowolo­ny z działania eteru Ì rozpoczął poszukiwania in­nego środka. W tym czasie usłyszał, że niejaki Jean Pierre Flourens, zastosował chloroform - który wyprodukowano po raz pierwszy w 1832 roku -do znieczulania zwierząt w czasie zabiegów wete­rynaryjnych. W ciągu kilku następnych lat, do września 1847 roku, Simpson znieczulił chloro­formem pacjentów przed trzema zabiegami opera­cyjnymi i przedstawił swoje odkrycia w pracy za­tytułowanej Account ofa New Anaesthetic Agent.
Głosy krytyki zostały stłumione w 1853 r., kiedy to nadworny lekarz królowej Wiktorii John Snow wykorzystał chloroform podczas narodzin księcia Leopolda, ósmego dziecka pary królewskiej. Dzięki poparciu Simpsona chloroform zaczęto powszech­nie stosować jako środek znieczulający.
Chloroform jest jednym z najsilniej działających anestetyków, które podaje się drogą wziewną, a nie dożylną. Kilka kropli tej substancji wyłącza świadomość pacjenta w ciągu kilku minut. Chory budzi się po 10 do 15 minutach, jeśli nie zostanie podana kolejna dawka. Po obudzeniu pacjent jest nieco oszołomiony, ale poza tym nie występują u niego skutki uboczne.
Niestety, chloroform ma też swoje wady. Margi­nes bezpieczeństwa przy stosowaniu tego środka jest raczej wąski. Chloroform hamuje funkcje wszystkich najważniejszych narządów wewnętrz­nych - zwłaszcza serca, nerek, wątroby, trzustki i naczyń krwionośnych. W pewnych wypadkach może to doprowadzić do zgonu.
Chloroform wykorzystuje się w formie par; aby podać go pacjentowi, trzeba nasączyć gąbkę kil­koma kroplami, stąd kontrolowanie dawkowania nastręcza duże trudności. Nawet niskie dawki mogą doprowadzić do zatrucia, jeśli zostaną podane w dużym stężeniu w dusznym pomieszczeniu z małą ilością tlenu albo jeśli pacjent jest niedoży­wiony. Pomimo swoich wad chloroform w dalszym ciągu znajduje się w użyciu.
Chloroform stosuje się w bardzo niskich tempe­raturach ze względu na siłę działania, a także tam, gdzie obecność płomieni uniemożliwia zastosowa­nie innych, bardziej palnych anestetyków. Jednak w ogólnej praktyce szpitalnej został zastąpiony gazem o nazwie halotan, powszechnie znanym pod handlową nazwą Fluotan. Jest to mieszanina tlenu i podtlenku azotu, której dawkę anestezjolog może bardzo precyzyjnie kontrolować.

W dalszych dziesięcioleciach pracy zawodowej Simpson kontynuował swoją długą, naznaczoną sukcesami karierę. Wprowadził kilka nowych me­tod chirurgicznych, wynalazł długie kleszcze sto­sowane podczas skomplikowanych porodów, na­zwane potem jego imieniem, był także wynalazcą jednej z metod stosowanych we współczesnych zabiegach przerywania ciąży.
Ostatnie lata życia zdominował konflikt ze słyn­nym naukowcem, Josephem Listerem. Dotyczył on pionierskich prac Listera w dziedzinie aseptyki szpitalnej. W tamtych czasach w szpitalach nie dbano o higienę, w wyniku czego szpital stanowił skupisko zarazków co prowadziło do wielu zaka­żeń i zgonów.
Simpson obwiniał za zakażenia szpitalne przede wszystkim nieprawidłowe rozwiązania architekto­niczne szpitali. Proponował, by duże, zatłoczone sale zastąpić mniejszymi pomieszczeniami, które łatwiej wietrzyć. Lister propagował sterylną czy­stość, uzyskiwaną między innymi przez mycie rąk i narzędzi chirurgicznych fenolem (kwasem kar­bolowym). W przyszłości okazało się, że rację miał Lister, ale w roku swojej śmierci, 1870, Simpson należał do najbardziej szanowanych lekarzy swo­jego pokolenia.

Podobne prace

Do góry