Ocena brak

KIERUNKI BEHAWIORALNE, PSYCHOLOGIA UCZENIA SIĘ, PSYCHOLOGIA POZNAWCZA I ICH ZNACZENIE Dla PSYCHOLOGII KLINICZNEJ

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

Szeroko rozumiana psychologia uczenia się jest orientacją zróżnicowaną podobnie jak orientacja psychodynamiczna podlegała także intensywnym przekształceniom od wczesnych prac behawiorystów, przez społeczne uczenie nie pod postacią modelowania czy też powstawania wyuczonej bezradności, aż do najnowszych osiągnięć psychologów poznawczych.Orientacja ta składa się z wielu kierunków i wąskich teorii, jest więc mało spójna. Wszystkie koncepcje łączy jednak założenie co do natury człowieka jako jednostki uczącej się nawyków, zachowań i kompetencji. Wszystkie koncepcje przenikają prawa warunkowania uczenia się oraz kształto­wania wiedzy, schematów poznawczych, przekonań odnośnie do świata i włas­nej osoby.

Człowiek jest istotą samoregulującą się, racjonalną, może zdobyć poczucie sprawstwa i kompetencji oraz skuteczności własnej. Prawidłowości ogólne, udokumentowane badaniami empirycznymi stosuje się do jednostki. Jest to bardziej psychologia zachowań, procesów i struktur poznawczych niż psychologia człowieka. Motorem zachowań i rozwoju jest środowisko i otocze­nie społeczne. Zadatki wrodzone nie odgrywają tak istotnej roli, jak w podejściu dynamicznym. środowiskowość jest jednym z głównych założeń tego kierun­ku, co oznacza, że człowiek, podobnie jak inne organizmy żywe, kształtuje się pod wpływem oddziaływań zewnętrznych. Orientacja ma też wyraźnie empiry­czny (eksperymentalny) charakter, wiedza jest obiektywna, a podejście antysubiektywistyczne. Ujęcie to cechuje także optymizm, który wynika z tego przekonania, że gdy tylko pozna się prawa związane z zjawiskami patologicz­nymi i zagrażającymi można opracować techniki przeciwdziałania im. Wiedzę, kompetencje, czyli umiejętności skutecznego oddziaływania na otoczenie, racjonalność można zdobyć, bo znane są zasady i czynniki ich kształtowania.

Zdrowy jest ten człowiek, który posiada przystosowawcze umiejętności, racjonalne przekonania i jest zdolny do samoregulacji.

Patologia zachowania, reakcji emocjonalnych i nastawień powstaje zgod­nie z prawami warunkowania i uczenia się. Są to głównie dwa typy patologii:

• brak pożądanych, przystosowawczych nawyków i czynności,

• wadliwe reakcje i nawyki oraz systemy zachowań (natrętne reakcje, fobie itp.).

Diagnoza koncentruje się na analizie zachowań i czynników oraz praw uczestniczących w wyuczonej patologii i nazywa się analizą behawioralną.

Terapia polega na różnych formach warunkowania i uczenia się oraz zmiany nawyków myślenia. Modyfikacja zachowań za pomocą technik warunkowania klasycznego, sprawczego, modelowania i różnych złożonych form społecznego uczenia się i kształtowania kompetencji, stanowi zwykle końcowy efekt zabiegów terapeutycznych.

Podobne prace

Do góry