Ocena brak

Kazarka

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Większa od krzyżówki; długość ciała ok. 63 cm. W locie widoczne kontrastowe, cza-rno-białe skrzydła. Samca można rozpoznać po czarnej obroży na szyi - paska tego nie mają młode ptaki. Północny podgatunek eura-zjatycki ma ciemny brzuch, ptaki ze Spitsbergenu i Grenlandii prawie biały. Dobrze chodzi i pływa, ale nie nurkuje. Latem przebywa w parach, zimą w małych stadach. Odzywa się często i głośno: „ąg".

Lęgi: Samiec wykonuje niezwykły dla kaczko-watych lot godowy: pikuje do wody z dużej wysokości ze złożonymi skrzydłami, głośno krzycząc. Nie znosi żadnych rywali w pobliżu partnerki, także samica w okresie godowym odpędza wszystkie inne ptaki wodne od gąsiora. Kazarki gnieżdżą się w opuszczonych norach lisów, borsuków i świstaków stepowych. Wykorzystują także spróchniałe drzewa, szopy, ruiny, i same wykopują nory głębokie do 4 m. Gnieżdżą się również w niszach skalnych wysoko na stromych ścianach, często w towarzystwie sępów i kawek. Okres lęgowy od kwietnia do czerwca, w zniesieniu 8-12 jaj wysiadywanych 27-29 dni.  

Pożywienie: Zwierzęce i roślinne: szarańcze, małe skorupiaki, pędy roślin, ziarno zbóż.

Środowisko: Na stepach Starego Świata od Maroka do Amuru; na zachodzie swego areału stała się ptakiem rzadkim, ponieważ stepy zmieniano w pola uprawne. Na wschodzie jest częstsza; wybiera tam miejsca pagórkowate i górzyste, w pobliżu rzek i jezior z brzegami przynajmniej częściowo pozbawionymi roślinności. Kazarki marokańskie są osiadłe, azjatyckie spędzają zimę wokół basenu Morza Śródziemnego, w południowej Arabii, w Iranie i w północnych Indiach.

Podobne prace

Do góry