Ocena brak

KAUKAZ - bitwa 1942 r.

Autor /smerfetka Dodano /25.02.2011

Kaukaz, masyw górski między Morzem Czarnym i Kaspijskim, miał ogromne znaczenie dla Niem­ców i dla Rosjan ze względu na znajdujące się tam złoża ropy na­ftowej. 25 lipca 1942 r. niemieckie 1 i 4 armie pancerne oraz 17 armia z Grupy Armii „A" (do 10 wrze­śnia 1942 r. dowódca feldmarsz. Wilhelm *List, a od 22 listopada feldmarsz. Ewald von *Kleist, między 10 września a 22 listopada Grupą dowodził osobiście Adolf Hitler) uderzyły na Woroszyłowsk (Stawropol), Armawir i Krasnodar.

Dysponowały znaczącą przewagą w czołgach, artylerii i lotnictwie nad wojskami Frontu Południo­wego, które, nie mogąc stawić skutecznego oporu, wycofały się. 28 lipca dowództwo radzieckie po­łączyło Front Południowy i Północ-nokaukaski w jeden Front Północ-nokaukaski, oddając dowodzenie nieudolnemu marsz. Siemionowi *Budionnemu; reorganizacja nie przyniosła oczekiwanych rezulta­tów i wojska radzieckie, zagrożone okrążeniem, musiały wycofać się za rzekę Kubań, ale tam udaremni­ły próbę okrążenia i rozbicia ich przez Niemców. W połowie sierp­nia Niemcy uderzyli na przełęcze w środkowej części grzbietu kauka­skiego, ale nie odnieśli większych sukcesów i 15 października walki na tym kierunku ustały. Jednocze­śnie 19 sierpnia oddziały 17 armii niemieckiej rozpoczęły natarcie w kierunku Noworosyjska i do po­łowy października opanowały ten port. 1 września rozgorzały walki na prawym skrzydle Frontu Zakau­kaskiego.

Niemcy wyparli radziec­ką 9 armię i uchwycili przyczółek na prawym brzegu rzeki Terek, którego jednak nie mogli rozbudo­wać i kontynuować natarcia na Groznyj. 25 października 17 armia niemiecka uderzyła z rejonu Bieło-rieczenska w kierunku na Tuapse, ale zacięta obrona radzieckiej 18 armii zatrzymała dalsze postępy. 25 października Niemcy przeszli do natarcia w kierunku na miasto Nalczyk i zdobyli je w listopadzie. Następnie uderzyli na Ordżonikidze (Władykaukaz), gdzie wobec zacię­tej obrony i silnych kontrataków radzieckiej Grupy Północnej zmu­szeni byli przejść do obrony; w pa­śmie Kaukazu rozpoczęły się lokal­ne walki o przełęcze i szczyty górskie.

W styczniu 1943 r. do Ro­stowa nad Donem zaczęły się zbli­żać od wschodu wojska Frontu Po­łudniowego. Wobec groźby odcię­cia Grupy Armii „A" feldmarsz. Ewald von Kleist uzyskał zgodę Hitlera na odwrót; 1 armia pancer­na, ścigana przez wojska Frontu Zakaukaskiego, zdołała przeprawić się za Don i zorganizować obronę w rejonie Rostowa, 17 armia zaś wycofała się na Półwysep Tamań-ski, gdzie zorganizowała obronę na tzw. błękitnej linii.

Podobne prace

Do góry