Ocena brak

Katakumby

Autor /Ifigenia Dodano /31.10.2012

Nazwa od miejsca przy Via Appia w
pobliżu Rzymu, gdzie nastąpiło zawalenie terenu ponad
podziemnymi korytarzami cmentarza; z czasem
nazwę przyjęto dla wszelkich cmentarzy podziemnych.
Zwyczaj grzebania zmarłych w podziemnych cmentarzach występował u Etrusków, Żydów i Rzymian
i od nich przyjęty został przez wczesne chrześcijaństwo.

K. znane były na Bliskim Wschodzie, w basenie
M. Śródziemnego, a gł. w Rzymie i jego okolicy.
K. wczesnochrześc. powstawały od I w. n.e., w Rzymie
od II w.; rozwój ich osiągnął punkt szczytowy w
IV w.; najdłużej (do X w.) użytkowane w Neapolu. K.
stanowiły sieć drążonych w ziemi korytarzy, rozplanowanych
przeważnie nieregularnie, biegnących
często w kilku kondygnacjach; od korytarzy gł. rozgałęziały
się węższe i niższe - boczne.

Groby mieściły się
w zagłębieniach wydrążonych w ścianach korytarzy
(locus, loculuś) i zamykane były zwykle płytą kam. z
nazwiskiem zmarłego; bardziej okazałe, umieszczane
w arkadach, nosiły nazwę arcosoliów; miejscami
korytarze rozszerzały się tworząc duże pomieszczenia
(cubiculum) dla kilku większych grobów lub
grobowców; większe cubicula służyły również jako
miejsca kultu. Ściany korytarzy i kaplic podziemnych
zdobiono malowidłami ściennymi, wykazującymi
bliskie związki z ówczesną sztuką świecką,

(od n. staroż. cmentarza rzym. przy Via Apia, łac. catacumbe
'podziemne')

Podobne prace

Do góry