Ocena brak

Karta graficzna w komputerze

Autor /janek Dodano /31.01.2012

Karta graficzna ma za zadanie przełożenie języka procesora na sygnały elektroniczne zrozumiałe dla monitora. Początkowo komputery potrafiły wyłącz­nie wyświetlać na monitorze tekst i grafikę bloko­wą, tzn. linie proste i krzywe bazujące na równa­niach z zestawu instrukcji procesora. Niektóre znaki ASCII opisywały elementy prostej grafiki, tak że tworzenie nieskomplikowanych obrazów możliwe było przez wciskanie odpowiednich sekwencji kla­wiszy. PC wyewoluował z maszyn, pomyślanych do wykonywania obliczeń, więc grafika nigdy nie była w nim priorytetem. Z kolei Macintosh był budowany od podstaw z myślą o pracach graficz­nych i zawiera odpowiednie rozwiązania sprzęto­we wspomagające obróbkę grafiki. Jest to chyba najważniejsza różnica pomiędzy tymi dwoma kon­kurującymi standardami.
Gdy Macintosh podbijał rynek, był pierwszym komputerem „przyjaznym użytkownikowi". Wypo­sażono go w praktyczny interfejs graficzny WIMP, będący pierwowzorem dla powszechnie znanej serii programów Windows Microsoftu. Programy i do­kumenty, nad którymi pracowano, pojawiały się na ekranie w odrębnych oknach. Każdy z doku­mentów był reprezentowany przez obrazek-ikonę, zwykle odpowiadającą typowi jego pliku. Najwięk­szą rewolucją wprowadzoną przez Maca była jed­nak mysz - urządzenie wskaźnikowe. Przesuwając po podkładce pudełeczkiem połączonym z kom­puterem kablem-ogonkiem, poruszamy na ekranie strzałką wskaźnika. Naciskanie umieszczonych na pudełeczku przycisków - „klikanie" - powoduje wykonanie operacji przyporządkowanych aktual­nej pozycji wskaźnika na ekranie. Na przykład, kilkając, gdy strzałka wskaźnika znajduje się na pasku „Zachowaj", każemy komputerowi zapisać dokument na twardy dysk. Pomysł Macintosha został szybko podchwycony przez firmę Microsoft, która stworzyła popularny Windows, interfejs gra­ficzny dla komputerów PC, w wielu szczegółach podobny do pierwowzoru. Jednak fakt, że PC nie był projektowany do prac z grafiką, powodował że należało wyposażyć maszynę w odpowiednie karty graficzne, które mogłyby sobie poradzić z grafiką o wysokiej rozdzielczości. Taka karta jest wypo­sażona we własny, wyspecjalizowany procesor oraz układ pamięci.
Obie rodziny komputerów były tak projekto­wane, by można je było łatwo rozbudowywać. Na płytach głównych są miejsca - tzw. sloty - do pod­łączania najróżniejszych kart rozszerzeń. Wraz z rozwojem procesorów i wzrostem wymagań względem komputera, komplikacji ulegają także karty urządzeń peryferyjnych oraz same te urządze­nia. Współczesne karty graficzne do PC biorą na siebie znaczną część przygotowywania obrazu do wyświetlania, odciążając tym samym procesor.
Zysk prędkości jest wyraźnie widoczny szczególnie przy szybkozmiennej animacji, na przykład w grach komputerowych z rozbudowaną grafiką.
Jednym z najważniejszych urządzeń peryferyj­nych podłączanych do komputera jest drukarka. W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci drukarki przeszły podobną ewolucję jak same komputery. Najpierw używano drukarek rozetkowych, będą­cych w istocie zmodyfikowanymi elektroniczny­mi maszynami do pisania. Na obrotowej głowicy były zamontowane odpowiednie czcionki drukar­skie, odpowiadające znakom kodu ASCII. Kompu­ter wybierał właściwą czcionkę, obracając cę, a następnie czcionka była odbijana na papierze poprzez taśmę barwiącą. Po nich pojawiły się dru­karki igłowe, które drukowały litery i grafikę za pomocą głowicy z igłami odciskającymi przez taś­mę punkty w odpowiednich miejscach. Większość współczesnych drukarek to urządzenia atramento­we albo laserowe. Drukarka atramentowa natry­skuje na papier mikroskopijne plamki atramentu, natomiast drukarka laserowa działa na zasadzie zbliżonej do kserokopiarki.

Podobne prace

Do góry