Ocena brak

Karol Boromeusz i Szwajcaria

Autor /Chrystiano Dodano /24.04.2013

Jako kardynał, sekretarz stanu i wikariusz apostolski Rzymu przebywał Karol Boromeusz u boku Piusa V tylko do 1565 roku, Był bowiem jednocześnie arcybiskupem Mediolanu, tam więc się udał, by wypełnićsoborowy nakaz zachowania rezydencji. Wprowadził też świętość na swoją stolicę arcybiskupią (kanonizowany1610).

W Mediolanie (1565-1584), który był największą i najliczniejszą włoską metropolią kościelną (15 biskupstw)odprawił 11 synodów diecezjalnych i 6 prowincjalnych. Ich uchwały wydał w Aktach Kościołamediolańskiego. Dla kształcenia i wychowania kleru założył seminaria duchowne, w tym jedno dla spóźnionychpowołań i jedno dla kandydatów ze Szwajcarii (Collegium Helveticum). Poparł akcję kapłanaCastelino da Castello, zakładającego szkoły chrześcijańskiego życia. Nastawiony całkowicie na działalnośćduszpasterską, powołał do niej kapłanów Oblatów św. Ambrożego, odbywał też z duchowieństwemkonferencje pastoralne i wydał dla niego Instructiones, o których można powiedzieć, że stały się pierwszympotrydenckim podręcznikiem teologii pastoralnej.

Karol Boromeusz jako arcybiskup wizytował systematycznie nawet najodleglejsze parafie w archidiecezji,a jako apostolski wizytator także parafie w diecezjach swojej metropolii. W Mediolanie pomógł jezuitomi teatynom zakładać ich kolegia. Nie zaprzestał starań o reformę klasztorów, choć z tego powodu iprzez wrogość hiszpańskich urzędników w Mediolanie naraził się na zamach pewnego humiliaty, tak żeuniknął śmierci tylko cudownie, jak mówiono. U ludu cieszył się wielkim uznaniem za swoje ascetyczneżycie i za łagodność w postępowaniu, za rozległą działalność dobroczynną, a najbardziej za osobiste pielęgnowaniechorych podczas wielkiej zarazy (1576).

Za życia i po śmierci widziano w nim wzór biskupa według soboru trydenckiego. Król Stefan Batoryskierował do niego swego bratanka, Andrzeja, biskupa warmińskiego, późniejszego kardynała, by nabyłtam umiejętności dobrego pasterzowania w diecezji.

Szwajcarię, należącą częściowo do metropolii mediolańskiej, Boromeusz objął swoją troskliwością pasterską.Nie tylko założył kolegium helweckie, ale odbył do tego kraju podróż i pomagał w realizacji postanowieńsoboru trydenckiego. Wcześniej, przy jego wsparciu, poseł szwajcarski w Rzymie, MelchiorLussy von Stans, przyjął uchwały trydenckie w imieniu siedmiu kantonów katolickich, których władzeczuwały odtąd nad ich wykonaniem.

W Lucernie powstała nuncjatura, obsadzona (1579) przez przyjacielaKarola, Giovanni Bonhomini, który już wcześniej, a potem także w Szwajcarii działał według jegowzoru. Dzięki temu nuncjuszowi, jak się podkreśla, Kościół szwajcarski zaczął nowy okres swych dziejów.Z biskupów szwajcarskich, Jakub Krzysztof Blarer z Bazylei najwcześniej podjął trydencką odnowęswej diecezji na synodzie w 1581 roku. Do dokonania tej odnowy przyczynili się w szczególniejszy sposóbjezuici i kapucyni. Kolegia jezuickie zostały założone w Lucernie i Fryburgu.

Założenie nuncjatury w Lucernie i powstanie innych nuncjatur było dziełem papieża Grzegorza XIII.

Podobne prace

Do góry