Ocena brak

Kapłaństwo Chrystusa

Autor /Waclaw123 Dodano /24.04.2011

Według Listu do Hebrajczyków Jezus Chrystus urzeczywistnia w sobie atrybuty prawdziwego kapłaństwa i to w sposób najdoskonalszy, najwyższy i jedyny (Hbr 5,5-10). Chrystus w swoim niepowtarzalnym kapłaństwie realizuje w sposób doskonały to do czego dążyło kapłaństwo aaronowe, które posiada znaczenie prorockie względem kapłaństwa Chrystusowego. Chrystus nie należąc do pokolenia Lewiego, posiada kapłaństwo na wzór Melchizedeka (Hbr 5,10). Podkreśla to niepowtarzalność i wyjątkowy charakter kapłaństwa Chrystusa. Nie jest On jednym z kapłanów aaronowych, nawet najznamienitszych, ale jest kapłanem w inny sposób. Jego kapłaństwo jest inne.

Według św. Tomasza kapłaństwo Chrystusa wynika z Jego roli jako pośrednika: Chrystus przyszedł pojednać nas z Bogiem, obdarzyć nas łaskami, darem Ducha świętego, przybranym synostwem. Tego wszystkiego dokonał On w swojej osobie, przez ofiarę swego życia, składanie ofiar jest bowiem najważniejszą czynnością kapłańską.

W rzeczywistości kapłaństwo definiuje się przez stosunek do kultu, a szczególnie do składania ofiar, które stanowią centrum tego kultu. Jeżeli przyjmiemy, że całe życie powinno być podporządkowane Bogu, to akty religijne , przez które ludzie oddają jemu cześć są tylko pewną częścią aktywności ludzkiej. Często nie są one nawet najważniejszymi czynnościami człowieka, ponieważ obiektem tych aktów nie jest bezpośredni Bóg lecz znaki kultowe, przez które wyraża się wewnętrzna religia. Zaś akty "teologiczne" mają Boga za przedmiot swego misterium. Chrystus jako kapłan złożył Ojcu kult doskonały, najpierw za siebie samego, następnie za całą ludzkość, a na krzyżu zapoczątkował kult religii chrześcijańskiej.

Ofiara Chrystusa jest jedyną ofiarą, która była skuteczna by wyzwolić ludzi z grzechu i przywrócić im łaskę. Wszystkie poprzednie ofiary posiadały swoją wartość tylko z powodu ofiary Chrystusa, którą zapowiadały. Poza ofiarą Chrystusa nikt nie może dziś złożyć innej wartościowej ofiary.

Ofiara Chrystusa podoba się Bogu Ojcu i jest przez Niego przyjęta, ponieważ Jezus Chrystus jest jedynym kapłanem wybranym i uznanym przez Boga. O tym mówi cały List do Hebrajczyków, jak również 1 Tym 2,5: "Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie".

Chrystus jest Arcykapłanem na mocy unii hipostatycznej, ale jak twierdzą J.-H. Nicolas i Ch. Journet, że to łaska stworzona, pochodząca z unii hipostatycznej, ale od niej różna, stanowi dokładnie to kapłaństwo. Tę właśnie łaskę, w jej kapłańskim wymiarze, przekazuje On Kościołowi.

Niektórzy zarzucali, że śmierć na krzyżu nie posiada charakteru ofiarnego. W sensie teologicznie ścisłym, wydaje się, że męka i śmierć Chrystusa nie były aktami kultowymi. Dlatego niektórzy myśleli, że ofiara chrystusa polega na wewnętrznym ofiarowaniu się Chrystusa Ojcu. Ofiara kultowa jest jednak rzeczą zewnętrzną, wewnętrzne więc ofiarowanie się chrystusa bało by niewystarczające, by uczynić Jego śmierć "rytualną".

Oczywiście, męka i śmierć Chrystusa nie przedstawiają charakteru liturgicznego, choć nie zupełnie. Liturgia składa się ze znaków, które odnoszą się do innej rzeczywistości. Jest to prawda zawarta tak w nowotestamentalnej ale również i w starotestamentalnej liturgii. Prawda ta ma swoje pewne odniesienie także do śmierci Chrystusa na krzyżu. Aby ta śmierć miała charakter kultowy, wystarczy by była ona ofiarą. Na krzyżu zaś, Chrystus realnie ofiarował swoje życie Ojcu, z całą świadomością i wolnością wyboru, dla odpuszczenia grzechów ludzkich. Ta śmierć Chrystusa jest więc aktem kultowym choć nie liturgicznym, jest za to pryncypium wszelkiej naszej liturgii.

Chrystus jest jednocześnie kapłanem i ofiarą. Ta identyfikacja jest prawem wszelkiej ofiary: ofiara zewnętrzna była znakiem ofiary wewnętrznej, przez którą osoba stworzona ofiaruje się Bogu, z jednej strony jaka ta, która zależy od Niego i jako ta, która wyrzeka się grzechu przez nawrócenie. Normalnie ta identyfikacja była symboliczna, ofiarą było bowiem inne stworzenie materialne, reprezentując symbolicznie ofiarodawcę.

Wszyscy ludzie są włączeni w kapłaństwo Chrystusa przez wewnętrzne przyjęcie ofiary Chrystusa i przez ofiarowanie samych siebie razem z Nim: najpierw symbolicznie a następnie w całym swoim ziemskim życiu aż po śmierć.

Streszczając, ks. R. E. Rogowski podaje kilka prawd :

1. Chrystus jest Kapłanem w swojej ludzkiej naturze, dlatego Jego Kapłaństwo rozpoczęło się już w momencie wcielenia (Hbr 5,4n).

2. Będąc Kapłanem w ludzkiej naturze Chrystus jest wzięty z ludzi (Hbr 5,1-2).

3. Chrystus jest ustanowiony kapłanem dla ludzi (hbr 2,11.14.17).

4. Chrystus jako doskonały Pośrednik ma, w imieniu ludzi składać Bogu dobrowolną ofiarę, której żertwą będzie Jego ciało i krew (Hbr 10,5-10).

5. Od urodzenia chrystus był doskonałym Pośrednikiem, stał się nim w najdoskonalszy sposób dopiero przez śmieć odkupieńczą. Celem Kapłaństwa Chrystusa jest zbawienie ludzi.

6. Chrystus jest Najwyższym Arcykapłanem, który został posłany by w taki doskonały sposób, spełnić swoje zadanie.

7. Kapłaństwo chrystusa jest jedynym, bo takiego dotąd nie było i koniecznym, bo nikt z ludzi nie mógł w taki sposób spełnić misji kapłańskiej - zbawienia ludzi.

8. Chrystus jest Kapłanem na wzór Melchizedeka (Hbr 7,-10). Jego Kapłaństwo jest najwyższe i najdoskonalsze, dzięki nie tylko wcieleniu Syna Bożego, ale przede wszystkim dzięki jego zmartwychwstaniu (Hbr 7,26).

9. Kapłaństwo chrystusa, w przeciwieństwie do Aarona jest wieczne.

Podobne prace

Do góry