Ocena brak

Kangur rudy

Autor /Epik Dodano /31.01.2012

Kangur rudy - największy spośród żyjących współcześnie torbaczy -jest symbolem swej ojczyzny, którą jest Australia. Dawniej był gatunkiem zagrożo­nym wyginięciem, obecnie jego populacja jest stosunkowo duża.
Kangury i blisko spokrewnione z nimi walabie występują tylko w Australii, Tasmanii i Nowej Gwinei. Są one zwierzętami rośli­nożernymi i jako takie są ekologicznymi odpo­wiednikami dużych roślinożernych ssaków łożys­kowych takich jak antylopy, bawoły i jelenie występujące w innych częściach świata. Wszystkie gatunki kangurów mają pewne cechy wspólne -długie, mocne i silnie umięśnione i niezmiernie krótkie, smukłe kończyny przednie, zakończone małymi palcami. Zwężający się ogon jest duży, długi i umięśniony. Wraz z kończynami tylnymi podpiera on cały tułów, kiedy zwierzę sie­dzi nieruchomo w pozycji wyprostowanej. Bez tej podpory, kangur nie mógłby utrzymać pionowej postawy ciała.
Kiedy kangur szybko przemieszcza się - co robi, wykonując długie skoki - ogon działa jak przeciw­waga i ster. Na stopach tylnych nóg znajdują się dwa duże palce zakończone długimi pazurami i dwa małe palce, które służą do czyszczenia futra.

Wygląd
Sylwetka kangura wydaje się nieco ciężka. Tylna część ciała jest mocno rozbudowana i umięśniona, natomiast reszta ciała ku głowie staje się stopniowo coraz smuklejsza, a sama głowa wygląda na niepro­porcjonalnie małą w stosunku do reszty ciała. Pysk kangura jest wąski i tępo zakończony, a małżowi­ny uszne długie i zaokrąglone. Kangur rudy ma krótkie, gęste futro, którego barwa u samców jest zwykle rudobrązowa, a u samic szaropopielata. Nogi i podbrzusze są jaśniejsze. Na niektórych obszarach występowania tego gatunku samce i sa­mice mogą być odwrotnie ubarwione - samice są maści rudobrązowej, a samce popielate.
Samce są prawie dwa razy większe od samic. Chociaż długość głowy i tułowia samca kangura rudego rzadko przekracza 170 centymetrów, to zwierzę przyjmując pozycję wyprostowaną może osiągać ponad 2 metry.
Poszczególne gatunki kangurów są bardzo zróż­nicowane pod względem zachowań stadnych. Kangury rude zwykle żyją w grupach liczących do dziesięciu osobników. Stadka te mają często cha­rakter tymczasowy, gdyż pomiędzy ich członkami nie występują silniejsze więzi. Ulubionym środo­wiskiem tych torbaczy są suche, porośnięte trawa­mi równiny, zwierzęta te nie stronią także od buszu i okolic porośniętych rzadkim lasem, gdzie znaj­dują schronienie przed słońcem. Kangury rude są aktywne głównie nocą, chociaż podczas chłod­niejszej pogody żerują w ciągu dnia.
Jeżeli pokarmu jest w bród, grupa kangurów porusza się po małym obszarze, jednak w okresach suszy zwierzęta odbywają dosyć dalekie wędrów­ki, aby zaspokoić głód. Kangury rude nie bronią terytorium, co nie znaczy, że torbacze te nie mogą zachowywać się agresywnie. Pomiędzy samcami często dochodzi do gwałtownych starć, szczególnie wtedy, gdy walczą one o dostęp do samic. W cza­sie tych potyczek samce przeważnie przyjmują pozycję wyprostowaną, która jest sygnałem goto­wości do walki, krzyżują przednie łapy i starając się przewrócić przeciwnika, mocno kopią go kończy­nami dolnymi.

Pokarm
Na pokarm kangurów składają się wyłącznie trawy i rośliny zielne. W żołądkach tych torbaczy znajdu­ją się workowate fałdy, które wydatnie zwiększa­ją wewnętrzną powierzchnię trawienia. Podobnie jak w żołądkach przeżuwaczy, także i u kangurów występują liczne bakterie i pierwotniaki rozkłada­jące celulozę zawartą w pokarmie roślinnym do postaci substancji, które mogą być wchłonięte i wykorzystane przez organizm zwierzęcia.
Kangury zaczynają paść się zaraz po zachodzie słońca i żerują przez całą noc. Pasący się kangur rudy przemieszcza się powoli i leniwie, balansu­jąc ogonem i tylną częścią ciała, kiedy schyla się po pokarm. Torbacz ten ma dobry słuch i spłoszo­ny, bardzo szybko ucieka. Wykorzystując ogon jako przeciwwagę i skacząc na tylnych nogach może wykonywać 10-metrowe susy oraz osiągać prędkość ponad 50 km/h.
Choć kangury mogą się rozmnażać w ciągu całe­go roku zwykle przystępują do rozrodu tylko wte­dy, gdy warunki środowiskowe są sprzyjające i jest dużo pokarmu. Obfitość pokarmu zapewnia po­myślne wychowanie potomstwa, dlatego kangury nie rozmnażają się w okresach suszy.
Po ciąży, która trwa u samicy około 33 dni, ma­lutki, ważący zaledwie 0,75 g embrion wychodzi z pochwy, pełznie w stronę matczynej torby i chwy­ta się pyszczkiem sutka samicy. Od tego czasu jest nazywany embrionem torbowym. Zarodek kangu­ra ma duży, umożliwiający ssanie mleka język, wykształcone nozdrza, którymi oddycha i dobrze uformowane kończyny przednie oraz palce, któ­rymi przytrzymuje się futra matki i pobudzają do wydzielania mleka.
Konsystencja i skład mleka kangurów są podob­ne do wydzieliny gruczołów mlekowych samic tych gatunków ssaków, które karmią swe młode w okre­sie hibernacji, na przykład do mleka samic niedź­wiedzi. Mleko kangurze jest rozcieńczone i nie tak gęste, jak mleko ssaków, które karmią swe młode tylko raz albo dwa razy w ciągu doby.
Samica kangura rodzi zazwyczaj jedno młode. Czasami na świat przychodzą bliźniaki, zdarza się to jednak rzadko. Młody kangur rozwija się w tor­bie trzy miesiące i pod koniec tego okresu wyglą­dem przypomina już dorosłego osobnika. Przez pięć następnych miesięcy jest on noszony w tor­bie, z której od czasu do czasu wychodzi. Mając osiem miesięcy opuszcza torbę już na zawsze, jed­nak do ukończenia roku życia wkłada do niej gło­wę, aby ssać mleko matki. Młode samice dojrzewa­ją płciowo w wieku 15-20 miesięcy, a samce kilka miesięcy później.
W sprzyjających warunkach środowiskowych dorosła samica może odbywać kopulacje już w dwa dni po porodzie, jednak póki trwa laktacja, zapłod­niona komórka jajowa rozwija się bardzo powoli. Przyjście na świat kolejnego potomka następuje kilka dni po tym, jak młode przestanie ssać.

Ochrona
Cywilizacja zmieniła środowisko naturalne kan­gurów. Na zmniejszenie liczebności tych torbaczy miało też niekorzystny wpływ sprowadzenie do Australii zwierząt domowych. Wydawało się, że nie miało to wpływu na występowanie kangurów. Torbacze te bowiem zjadały inne gatunki traw niż owce. Jednak liczebność kangurów rudych wzro­sła do tego stopnia, że farmerzy zaczęli je masowo zabijać. W dodatku polowano na nie w celu pozy­skania skór. W 1974 r. kangur rudy stał się zwie­rzęciem bardzo rzadkim, jednak w ostatnich dzie­sięcioleciach liczebność populacji zwiększyła się i wykreślono go z listy gatunków zagrożonych.

■ Na świecie żyje około 50 gatunków kan­gurów i walabii. Łacińską nazwę rodziny -Macropodidae - można przetłumaczyć jako „wielkostope".
■ W latach 1963-1966 corocznie wysyłano do USA około miliona skór kangurów. Do 1986 r. liczba ta zmniejszyła się o połowę.
■ Samica kangura rudego ma masę ciała około 30 tysięcy razy większą od masy kan­gurzego noworodka.
■ Potężny ogon kangura jest tak silny, że zwierzę może na nim opierać cały ciężar swego ciała.
■ Wyprostowana sylwetka ciała opieku­na kangura rudego trzymanego w niewoli może być przez zwierzę odebrana jako wyzwanie do walki. Zwierzę uspokaja się dopiero wtedy, gdy człowiek pochyli się.

Kangur rudy (Macropus rufus) należy do rodziny Macropodidae w rzędzie Marsupialia.
Występuje w australijskim buszu.
Długość głowy i tułowia: samce: 1,3-1,6 m; samice: 85 cm-1,05 metra
Ogon: samce: 1-1,2 metra; samice: 65-85 cm
Masa: samce: przeciętnie 55 kg (czasami do 90 kg); samice: średnio 30 kg

Podobne prace

Do góry