Ocena brak

Kanał zasłonowy

Autor /sara Dodano /05.01.2012

Kanał zasłonowy (canalis obturatorius) leży w przednim kącie otworu zasło-nionego i prowadzi z podotrzewnowej przestrzeni łącznotkankowej miednicy mniejszej skośnie w kierunku do przodu, przyśrodkowo i ku dołowi do podstawy komory przywodzicieli. Ten kostno-włóknisty kanał ma 20—30 mm długości, szerokość zaś jego może mieścić mniej więcej koniuszek małego palca. Sklepienie kanału jest utworzone przez bruzdę zasłonową kości łonowej, dno przez brzeg przedni błony zasłonowej, która wa-chlarzowato przyczepia się do brzegów bruzdy (do guzków zasłonowych przedniego i tylnego); górne brzegi zasłaniaczy wewnętrznego i zewnętrznego, przylegające z obu stron do błony zasłonowej, przedłużają kanał i wzmacniają jego ściany. Zawartość kanału stanowią: nerw zasłonowy, tętnica zasłonowa i towarzyszące jej żyły oraz naczynia limfatyczne; nerw jest położony nad naczyniami. Twory te w obrębie kanału otoczone są luźną tkanką tłuszczową, łączącą się ku górze (w miednicy) z tkanką łączną podotrzew-nową, ku dołowi z luźną tkanką łączną położoną między warstwami przywodzicieli.

Kanał zasłonowy jest miejscem zmniejszonego oporu i mogą tu występować przepukliny, choć są one znacznie rzadsze od pachwinowych czy udowych; w większości przypadków występują u kobiet. Otrzewna zostaje wypuklona przez wewnętrzne ujście kanału i przepuklina kieruje się przez kanał zasłonowy do komory przywodzicieli skośnie od góry i boku ku dołowi i przyśrodkowo, zwykle przykryta m. grzebieniowym. Biegnie ona przyśrodkowo od naczyń i nieraz może boleśnie uciskać nerw zasłonowy.

Podobne prace

Do góry