Ocena brak

KAMIKAZE - piloci-samobójcy

Autor /lalus Dodano /25.02.2011

Twórcą japońskich jednostek pilo-tów-samobójców był adm. Takijiro Onishi, który podjął taką decyzję na wieść o zniszczeniach, jakie wyrzą­dzały uszkodzone samoloty uderza­jące w nieprzyjacielskie okręty: wieczorem 19 czerwca 1944 r. w po­bliżu Guam japoński pilot skierował płonący samolot *Mitsubishi Zero--Sen na amerykański pancernik Indiana i uszkodził go, a 15 paź­dziernika 1944 r. w pobliżu wyspy Luzon samolot *Mitsubishi „Berty", pilotowany przez kontradm. Masa-fumi Arima, uderzył w lotniskowiec Franklin.

19 października 1944 r. adm. Onishi, w czasie wizytacji 201 grupy myśliwskiej stacjonującej w pobliżu Mabalacat, przedstawił lotnikom projekt zorganizowania jednostki samobójców, do któ­rej zgłosiło się 23 ochotników.Dzień później utworzono pierwsząSpecjalną Grupę Uderzeniową Shimpu (Kamikaze) pod nazwą „Shikishima", dysponującą 26 sa­molotami Mitsubishi A6M3. Dzień później powstała druga grupa o na­zwie „Yamato". Samoloty z jednost­ki „Shikishima" rozpoczęły samo­bójcze ataki 25 października 1944 r. podczas bitwy pod *Leyte. Pierw­szym uszkodzonym przez nie okrę­tem był lotniskowiec eskortowy Santee, który został jednocześnie trafiony torpedą wystrzeloną przez okręt podwodny 1-56.

Kamikaze używali najczęściej samolotów my­śliwskich Mitsubishi Zero z podcze­pioną bombą o wadze 250 kg, bom­bowców nurkujących *Yokosuka D4Y Suisei oraz bombowców nur­kujących *Aichi Di A. 21 marca 1945 r. wprowadzono do akcji spe­cjalnie skonstruowane „szybujące bomby" Yokosuka MAY-7 *Ohka z ładunkiem 1200 kg trinitrominolu, przenoszone pod kadłubem bom­bowca Mitsubishi G4M1 i zwalnia­ne w odległości ok. 90 km od celu. Próba pierwszego ataku na okręty amerykańskie w pobliżu Kiusiu zo­stała udaremniona przez amerykań­skie myśliwce, które zestrzeliły wszystkie japońskie bombowce przenoszące „szybujące bomby".

1 kwietnia w czasie kolejnego ata­ku 3 bomby Ohka uszkodziły w po­bliżu Okinawy pancernik West Virginia, a 12 kwietnia zatopiły ni­szczyciel Mannert L. Abele. Ataki kamikaze osiągnęły punkt szczytowy w czasie walk o *Okina-wę w kwietniu 1945 r. Dane na te­mat liczby japońskich samolotów, liczby ataków i zatopionych okrę­tów, zawarte w źródłach amerykań­skich, brytyjskich i japońskich, są całkowicie sprzeczne. Najprawdo­podobniej w okresie od kwietnia do czerwca 1945 r. w rejonie Okinawy kamikaze zatopili 24-26 okrętów i uszkodzili 176-200. Początkowo lotnicy-samobójcy rozpoczynali atak, lecąc na wy­sokości ok. 6000 m. Po dostrze­żeniu celu z odległości ok. 16 km wprowadzali samolot w lot nur­kowy pod niewielkim kątem. Po dotarciu nad cel rozpoczynali nie­malże pionowe nurkowanie. Ten sposób umożliwiał skuteczny atak, gdyż artyleria przeciwlotnicza miała niewielkie szanse trafienia samolotu pikującego pionowo, a krótki czas ostatniej fazy ataku nie pozwalał załodze na manew­rowanie okrętem.

Jednakże wyko­nanie ataku wymagało od pilota du­żego doświadczenia, aby utrzymać spadający pionowo samolot na wy­znaczonym kursie, przy uwzglę­dnieniu siły wiatru i prędkości okrętu. W lutym 1945 r. dowódz­two japońskiej marynarki wydało instrukcję nakazującą stosowanie innych metod ataku, bardziej dosto­sowanych do niewielkich umiejęt­ności pilotów-samobójców i do typów samolotów. Najczęściej sto­sowana metoda polegała na wpro­wadzaniu samolotu lecącego z pręd­kością 270-300 km/h na wysokości 1000-1300 m w lot nurkowy pod kątem 25-30°. Po zbliżeniu się na odległość ok. 700 m od okrętu pilot wyprowadzał samolot z lotu nurko­wego oraz, zachowując prędkość ok. 400 km/h, leciał na wysokości 15-20 m nad wodą i uderzał w ka­dłub.

Podstawowa metoda obrony przed atakami kamikaze polegała na stawianiu ognia zaporowego, w czym najskuteczniejsze były dzia­ła uniwersalne (DP) kal. 127 mm. Wystrzeliwane przez nie pociski wyposażone były w zapalniki zbli­żeniowe (od stycznia 1943 r.) z wbudowanym nadajnikiem emitu­jącym sygnały radiowe, które, odbi­te od samolotu, powodowały eks­plozję ładunku w bezpośrednim sąsiedztwie celu. Ponad 50% ze­strzelonych samolotów kamikaze padło ofiarą ognia tych dział. Od lu­tego 1945 r. podejmowano również próby zastosowania przeciwlotni­ czych pocisków rakietowych Stooge o zasięgu 13 km i zdobytych w Niemczech *Wasserfall o zasięgu 35 km, jednakże bez większych re­zultatów.

Tylko ok. 17% zestrzelo­nych samolotów kamikaze przypisa­no myśliwcom osłaniającym zespo­ły alianckich okrętów. Według oficjalnych danych w 1945 r. kamikaze dokonali 106 ataków zespołowych, zatopili 56 okrętów oraz uszkodzili 273. Bez wątpienia są to dane niepełne, gdyż nie obejmują wielu ataków podję­tych przez pojedynczych pilotów, którzy nie mieli już okazji powia­domienia o nich.

Podobne prace

Do góry