Ocena brak

Kaligrafia arabska

Autor /DorisLoL Dodano /30.10.2012

(w krajach tur.-pers. określana
terminem husn-i-hatt), ważny dział sztuki islamu;
kształtowanie się i rodzaje artyst. pisma arab. używanego
w różnych postaciach, w zależności od kraju,
epoki a nawet przeznaczenia; często rozmaite jego
rodzaje i formy stylizowane występują w muzułm.
ornamentyce, architekturze, rzemiośle artyst. i w rękopisach.

Jest to jedna z niewielu dziedzin sztuki do
dzisiaj uprawianych w krajach arab. Kilkanaście rodzajów
pisma kaligraficznego dzieli się na cztery zasadnicze
typy:

1) kufi, używane początkowo (VTI-X w.) w
rękopisach, następnie, aż do XIV w., przede wszystkim
jako ornament w architekturze, na nagrobkach,
naczyniach i tkaninach.

Ok. X w. pojawił się typ kwiecistego
kufi, polegającego na ozdabianiu zakończeń
liter ornamentem rośl., który wypełnia puste miejsca
między prostymi liniami liter. Od XI w. powszechny
jest kufi typu splecionego, polegający na splataniu ze
sobą liter. W XIII w. pojawił się typ kufi tzw. mówiącego, z motywami głów ludzkich i smoków;

2) neschi - pismo kursywne stosowane w rękopisach
od IX w., a później używane nawet w epigrafice; gł.
typami tego pisma są: sulus (używane w kancelariach),
rihahii yika;

3) magribi (kairawani), pismo powstałe
w X w., a rozpowszechnione w Afryce Pn. i Hiszpanii;

4) talik - odmiana pisma arab. powstała w Persji,
używana w poezji od XII w. (stosowana także w ceramice).

Pod kon. XIV w. pers. miniarurzysta i kaligraf Ali
z Tebrizu, wprowadził pewne modyfikacje tworząc
odmianę taliku, tzw. nas talik, który rozpowszechnił
się w XVI w. w Turcji i Indiach. Kaligraficznym pismem
kancelaryjnym używanym do sporządzania
dyplomów w Turcji by ło tz w. d i w a n i isijakat.

Podobne prace

Do góry