Ocena brak

JUNKERS JU 87 STUKA - samolot

Autor /lalus Dodano /25.02.2011

Niemiecki samolot bombowy, zna­ny powszechnie pod nazwą Stuka (skrót od Sturzkampfflugzeug -bombowiec nurkujący), stał się symbolem *Luftwaffe torującej dro­gę niemieckim oddziałom pancer­nym. Zaprojektowany został w 1933 r. przez Hermanna Pohlmanna i sta­nął do konkursu, w którym wzięły udział prototypy bombowców nur­kujących skonstruowane przez za­kłady Arado (Ar 81), Heinkla (He 118) i Blohm und Voss (Ha 137). W marcu 1936 r., po wie­lu testach porównawczych, władze lotnicze wybrały Ju 87. Prototyp napędzany był silnikiem Rolls-Royce Kestrel V o mocy 520 KM, który przegrzewał się.

Próby zwróciły również uwagę na słabości kon­strukcji samolotu. W efekcie w dru­gim prototypie zainstalowano silnik Jurno o mocy 610 KM. W trzecim prototypie zrezygnowano z podwój­nego usterzenia ogonowego oraz wprowadzono kilka innych ulep­szeń i ruszyła produkcja seryjna tej wersji. Pierwszy seryjnie wytwarza­ny w 1937 r. Ju 87A-l przeznaczo­no do prób w dywizjonach. Wojna w Hiszpanii pozwoliła przeprowa­dzić testy bojowe, ale siły powietrz­ne i przeciwlotnicze republikanów były zbyt szczupłe, aby w walce z nimi ujawniły się wszystkie wady nowego samolotu. W rezultacie po doświadczeniach hiszpańskich wprowadzono niewielkie poprawki. W wersji Ju 87B zastosowano silnik o większej mocy Jurno 211 (1 000 KM) i te samoloty produko­wane były na masową skalę. Jeszcze przed wybuchem wojny uruchomio­no produkcję wersji C, przeznaczo­nej do startów i lądowania na znaj­dującym się w budowie lotniskowcu *Graf Zeppelin.

Te samoloty były wyposażone m.in. w odrzucane podwozie, co było konieczne w ra­zie wodowania. Na podstawie dowiadczeń z eksplo­atacji wersji Ju 87B i R (identyczna z D, ale w miejsce bomb pod skrzy­dłami zainstalowano dodatkowe zbiorniki paliwa, aby zwiększyć za­sięg) w 1941 r. mszyła produkcja samolotów Ju 87D. Zmieniono w nich system chłodzenia, zainstalowano potężniejszy silnik Jurno 21U i sil­niejsze uzbrojenie (4 karabiny ma­szynowe). Udźwig bomb wzrósł do 1800 kg. Pierwsze wersje Ju 87D-1 dotarły do jednostek Luftwaffe na wiosnę 1941 r., w następnych mie­siącach wchodziły do uzbrojenia na­stępne warianty D. Najlicznej pro­dukowany był szturmowiec D-3 (1 559 egz.). Samolot w wersji D-4 wyposażony był w dwa pojemniki z 12 karabinami maszynowymi (po 6) MG-81. W wersji D-5 w miejsce ka­rabinów maszynowych na skrzy­dłach zainstalowano działka kal. 20 mm.

Walki na froncie wscho­dnim, do których Rosjanie wprowa­dzili dobrze opancerzone czołgi *T-34 i *KW-1, zmusiły Luftwaffe do skierowania nad pola bitew sa­molotów Ju 87G-1, przystosowa­nych specjalnie do zwalczania ce­lów opancerzonych. Pod skrzydłami zainstalowano dwa pojemniki, z których każdy zawierał działo BK (Flak 18) kal. 37 mm z ładownicą 6 pocisków. Rekord w walkach z ra­dzieckimi oddziałami pancernymi ustanowił Hans Ulrich Rudel, który w czasie 2530 lotów zniszczył 519 radzieckich czołgów, choć sam był wielokrotnie strącany; na szczęście dla niego uchodził z życiem z opre­sji.

Ostatnia wersja Ju 87H prze­znaczona była do celów treningo­wych. Do 1944 r., gdy zaprzestano produkcji Ju 87, wybudowano 5700 samolotów, które walczyły na wszy­stkich frontach w Europie i Afryce Północnej.

 

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE (Ju 87 D-1)

silnik Junkers Jurno 211J o mocy 1400 KM

rozpiętość  13,8 m

długość   11,5 m

masa startowa  6585 kg

maks. prędkość 410 km/h

zasięg   1000 km

dwa strzelające do przodu samolotu karabiny  maszynowe MG 17 kal. 7,9 mm

dwa zamontowane z tyłu karabiny maszynowe MG 81 kal. 7,9 mm oraz 250 kg, 500 kg,

1000 kg lub 1800 kg bomb pod kadłubem

4 bomby 50 kg, 2 - 250 kg lub 2 - 500 kg pod skrzydłami

Podobne prace

Do góry