Ocena brak

Juliusz III — kontynuacja soboru

Autor /Chrystiano Dodano /24.04.2013

Konklawe trwało dwa miesiące, bo trudno było znaleźć kandydata, który odpowiadałby postulatom przeciwnychsobie orientacji, profrancuskiej i procesarskiej. Godzono się na ogół, że nowy papież powinienkontynuować sobór. Kompromisowo wybrano (8.02.1550) kardynała Giovanniego Marię del Monte.

Juliusz III (1550-1555), pochodząc z Rzymu, wyrósł w jego renesansowej atmosferze. Lubił więc wspaniałeprzyjęcia i festyny, otaczał się nepotami, ale sumiennie pełnił obowiązki kardynała (od 1536), ZaPawła III był członkiem komisji kardynalskiej do sprawy reformy i legatem papieskim na soborze. Jakopapież starał się współpracować z cesarzem w sprawach kościelnych, częściowo i politycznych. Uniknąłniebezpieczeństwa schizmy we Francji. Umiarkowanie popierał restaurację Kościoła katolickiego w Angliiza Marii Tudor. Przygotował projekt reformy konklawe, konsystorza papieskiego, sygnatury i penitencjarii.Opracował bullę o realizacji dotychczasowych uchwał soboru trydenckiego, ale umarł (23.03.1555), zanim zdołał ją opublikować.

Sobór trydencki został wznowiony (1.10.1551), choć Francja odmawiała uczestnictwa. Przybyło terazwięcej biskupów niż za Pawła III, ale ogólna liczba ojców soborowych nie przekroczyła 65. Papież pragnąłudziału protestantów, których zobowiązał do tego cesarz na sejmie augsburskim (1548).Zniewoleni protestanci przybywali na sobór powoli i w małej liczbie. Pierwszą ich delegację z Saksonii iWirtembergii przyjęto (24.01.1552) na kongregacji generalnej. Wirtemberczycy przedstawili swoje wyznaniewiary, nie rozpoczęto jednak teologicznych dyskusji, gdyż protestanci odmawiali uznania wcześniejpodjętych uchwał.

Na wieść, że książę Maurycy saski zdradził cesarza i zawarł sojusz z Francją, opozycja zaś w Niemczechpodniosła bunt, zmuszając Karola V do ucieczki z Innsbrucku, papież zawiesił sobór (28.04.1552), zaznaczając,że na dwa lata. Przerwa trwała jednak 10 lat.

Obrady soboru za Juliusza III (1551-1552, sesje od X do XIV) zdefiniowały naukę Kościoła o Eucharystiii pokucie. Podkreślono transsubstancjację chleba i wina w Mszy świętej, jej ofiarniczy charakter irealną obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Odrzucono postulat udzielania świeckim komuniiświętej pod dwoma postaciami. W sakramencie pokuty wyróżniono trzy zasadnicze elementy: żal,wyznanie grzechów i zadośćuczynienie. Zdefiniowano, że jest się zobowiązanym z prawa Bożego dospowiedzi z grzechów, popełnionych po chrzcie. Przed zawieszeniem obrad podjęto jeszcze dyskusję osakramencie namaszczenia chorych.

Dekretów o reformie wydano niewiele. Dotyczyły one norm prawnych procesu karnego. Obejmowałyprzepisy o udzielaniu święceń kapłańskich i obsadzaniu urzędów kościelnych, w tym także o prawie patronatu.W opozycji do ich postanowień stanęli biskupi hiszpańscy i niemieccy. Gdy przerwano obrady,rozpowszechniło się przekonanie, że sobór nie spełnił w tym czasie żadnego ze swoich istotnych zadań.Brano wszakże pod uwagę tylko nieudane rozmowy z protestantami i konflikt z powodu dekretów o reformie,a przecież niezaprzeczalną wartość posiadały definicje teologiczne.

Do góry