Ocena brak

JUDYTA (1)

Autor /Otomar Dodano /23.03.2012

Hebr. Jehudhith 'Judejka; Żydówka', legendarna żyd. bohaterka z Betulii, gł. postać biblijnej apokryficznej Księgi Judyty: gdy Holofernes, wódz wojsk Nabuchodonozora, króla Asyrii, oblegał jej rodzinne miasto, Betulię, i odciął mu dostęp do źródeł wody, a mieszkańcy żądali poddania miasta, Judyta, wdowa po Manassesie, ubrana w najpiękniejszy strój, udaje się do Holofernesa, zapowiada mu zwycięstwo, a gdy uradowany barbarzyńca wydaje ucztę, po której pijany zwala się bez przytomności na ziemię, Judyta ścina mu głowę i, wróciwszy do Betulii, pokazuje głowę Holofernesa ludowi; wojsko asyryjskie ucieka.

W symbolice chrześc. Judyta reprezentowała Kościół wojujący, małżonkę Chrystusa w walce z szatanem a. Madonnę druzgocącą głowę węża.

Judyta poemat (1652, wyd. 1911) Wacława Potockiego, oparty na legendzie biblijnej. Dramat (1841) Friedricha Hebbla; tragiczna postać „dziewiczej wdowy", ofiary konfliktu między naturą kobiety i postawionym przed nią zadaniem historycznym. Tragedia (1931) Jeana Giraudoux, dramat psychologiczny.

Judith und Holofernes komedia (1849) Johanna Nestroya, parodia dramatu Hebbla. Judyta oratorium (ok. 1720) A. Scarlattiego. Oratorium (1716) A. Vivaldiego. Opera (1770) D. Cimarosy. Opera J. Meyerbeera. Opera (1925) A. Honeggera, libretto: Rene Morax. Judyta i Holofernes rzeźba (1455) Donatella, Florencja, przed Palazzo Vecchio. Freski : P. Giudotti, Piza, Camposanto; Michał Anioł, Rzym, Sykstyna.

Obrazy : Mantegna, Botticelli (Uffizi), Bronzino, Gentilezzi, Logozzi (Pitti), Domenichino, Rzym, S. Silvestre; H. Baldung; P. Veronese; G. Reni, Rzym, Gal. Doria; Caravaggio, Neapol, Mus. Naz.; Tintoretto, 3 obrazy; Goya, Madryt, Prado; Rafael; Giorgione, Leningrad, Ermitaż; L. Cranach St., Wiedeń, Kunsthist. Mus.; Mantegna; B. Strozzi; Rubens; Ostendorfer, Kolonia; Bellini, Genewa; Correggio, Strasburg; itd. Ocknął się Holofernes, gdy mu głowę ucięto przysł.; zorientował się poniewczasie.

Podobne prace

Do góry