Ocena brak

Jeżyna ostrężyna

Autor /Honorat1234567 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Krzew o wysokości 50 do 200 cm, o dość rozmaitym pokroju. Łodygi mogą być pełzające i płożące się, podnoszące się lub prosto wzniesione albo zwieszające się łukowato. Również forma kolców jest u poszczególnych gatunków bardzo zmienna. Nieparzystopierzaste 3—7-dziel-ne liście z jajowato zaostrzonymi listkami nierównej wielkości są nierzadko zimozielone. Kwiaty są białe lub słabo różowo zabarwione, z licznymi pręcikami i słupkami. Błyszczący czarny owoc zbiorowy, składający się z 20-50 małych owocków, po dojrzeniu odpada razem ze stożkowatym dnem kwiatowym.

Podobna jeżyna popielica (Rubus caesius) różni się od swych krewniaków następującymi cechami: oszroniona łodyga ze szczecinkowatymi kolcami (na zielonej łodydze ostrężyny umieszczone są sztywne kolce); liście trójdzielne, grubo

Siedlisko: Lasy, zarośla, polany, okrajki lasów, ogrody, wrzosowiska, zręby.

Rozmieszczenie: Prawie cała Europa. W Niemczech i w Polsce rozpowszechniona i wszędzie pospolita.

Okres kwitnienia: Czerwiec i lipiec.  

Owoce: Zbiera się je od lipca do września, Przeważnie bardzo smaczne, bogate w witaminę C jeżyny zaliczają się do najlepszych w kraju dzikich owoców. Spożywa się je na surowo lub przerabia na marmoladę, galaretki, kompot lub syrop, soki, wino i likiery. Sok jeżynowy jest nie tylko orzeźwiający i smaczny, ale także pomocny przeciw chrypce.

Uwagi ogólne: Przeciwko przeziębieniom oraz niedyspozycjom żołądkowo-jelitowym przyrządza się z liści jeżyny - zmieszanych razem z liśćmi innych gatunków roślin - od dawna wypróbowaną niezawodną herbatkę.

Podobne prace

Do góry