Ocena brak

Jezus Chrystus w centrum wiary i teologii

Autor /Horacy Dodano /26.04.2011

  Osoba Jezusa Chrystusa, Jego tajemnica, człowieczeństwo, działalność historyczna, a szczególnie Pascha stanowią centrum zainteresowania i zarazem istotny wątek całej współczesnej teologii chrześcijańskiej, a nie tylko dogmatyki. 

Świadomość ta dojrzała już przed Soborem Watykańskim II, który tę refleksję uznał i asymilował. W teologii katolickiej uświadomiono sobie potrzebę „chrystologicznej koncentracji”, „chrystocentrycznej tendencji”, „chrystocentrycznej korektury”, chrystocentryzmu w myśleniu teologicznym. Nie chodzi tu o redukcję innych działów teologii do teologii dogmatycznej, ani poszczególnych traktatów dogmatycznych (np. eschatologii) do chrystologii. Dziś, bardziej niż poprzednio, teologowie uświadamiają sobie,  że refleksja chrystologiczna stanowi zasadę strukturalną oraz metodologiczną całej teologii. Teologów obowiązuje chrystocentryzm jako zasada - porządkująca wykład teologii, jako plan konstrukcyjny systemu teologicznego, norma hierarchii wartości, ważności podejmowanych problemów.  

Osoba i dzieło Jezusa Chrystusa są ostatecznym i rozstrzygającym kryterium wszelkiej teologii chrześcijańskiej tak, jak są jej istotnym natchnieniem i źródłem. [Por. Alfons Nossol, Teologia na usługach wiary. Opole 1978, s. 69 i 70].  Wyróżniamy:

1. Chrystocentryzm obiektywny (przedmiotowy) - Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszystkich zamysłów, słów i dzieł Bożych, stąd też stanowi główny przedmiot teologii chrześcijańskiej. 

2. Chrystocentryzm podmiotowy (subiektywny) to wyciągnięcie we własnym życiu konsekwencji z faktu chrystocentryzmu obiektywnego, czyli koncepcja ukierunkowania własnego  życia na Chrystusa, uczynienia Chrystusa centrum ludzkiej egzystencji (chrystocentryzm w duchowości).

3. Chrystocentryzm formalny to naukowa zasada,  specyficzna metoda teologiczna w dogmatyce, oryginalna wizja teologii dogmatycznej, gdzie podstawową kategorią i kryterium jest Jezus Chrystus.  [Zob. Romuald  Łukaszczyk,  Chrystocentryzm. „Encyklopedia Katolicka” T. III. Lublin 1979 kol. 296.]   

Przesadny chrystocentryzm teologiczny spotkał się z krytyką i zarzutem „redukcji chrystologicznej teologii”, „chrystologicznym zawężeniem teologii” oraz „chrystomonizmem”. Zarzut ten dotknął „najkonsekwentniejszego chrystocentryka” Karla Bartha.

Podobne prace

Do góry