Ocena brak

Jerzy Grzegorzewski - esej

Autor /Brieldlicyger Dodano /10.08.2007

JERZY GRZEGORZEWSKI

Jerzy Grzegorzewski urodził się w 1939 roku. Inscenizator, reżyser teatru telewizji, scenograf. Należał, obok Krystiana Lupy i Jerzego Jarockiego, do grona najwybitniejszych polskich inscenizatorów. Zmarł 9 kwietnia 2005 roku.
Ukończył łódzką Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych i Wydział Reżyserii Dramatu warszawskiej PWST. Asystował Kazimierzowi Dejmkowi przy jego inscenizacjach w Teatrze Narodowym w 1963 roku. Po studiach związał się z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza, gdzie wystawił m.in. KAUKASKIE KOŁO KREDOWE Bertolta Brechta, DEMONICZNY NADKABARET Stanisława Ignacego Witkiewicza, IRYDIONA Zygmunta Krasińskiego, CZAJKĘ Antoniego Czechowa, BALKON Geneta oraz swoją pierwszą inscenizację WESELA Stanisława Wyspiańskiego. Grzegorzewski samodzielnie tworzył scenografię do przedstawień, budował groteskowy acz spójny wewnętrznie świat sceniczny.
W 1976 roku Jerzy Grzegorzewski związał się ze Starym Teatrem w Krakowie, gdzie powstała druga wersja WESELA, WARIACJE na podstawie własnego scenariusza reżysera i DZIESIĘĆ PORTRETÓW Z CZAJKĄ W TLE według Czechowa. Dwa lata później, nie przerywając pracy w Łodzi i Krakowie, został Grzegorzewski dyrektorem artystycznym Teatru Polskiego we Wrocławiu, gdzie stworzył wybitne inscenizacje ŚLUBU Witolda Gombrowicza, NIE-BOSKIEJ KOMEDII Zygmunta Krasińskiego i AMERYKI według powieści Franza Kafki.
W roku 1982 Grzegorzewski przeniósł się do Warszawy i objął stanowisko dyrektora artystycznego Teatru Studio po Józefie Szajnie. W warszawskim teatrze powstały najbardziej dojrzałe prace Grzegorzewskiego: PARAWANY Jeana Geneta, PUŁAPKA Tadeusza Różewicza, OPERA ZA TRZY GROSZE Bertolta Brechta, POWOLNE CIEMNIENIE MALOWIDEŁ, TAK ZWANA LUDZKOŚĆ W OBŁĘDZIE, MIASTO LICZY PSIE NOSY wg scenariuszy własnych reżysera, ŚMIERĆ IWANA ILICZA Lwa Tołstoja, WUJASZEK WANIA Antoniego Czechowa, LA BOHEME według Stanisława Wyspiańskiego oraz DON JUAN Moliera.
Łódzkie premiery Grzegorzewskiego wyznaczyły teatralny obszar, na którym dokonywał on później dalszych poszukiwań. W kolejnych latach reżyser powracał bowiem do autorów i utworów wystawianych w Teatrze im. Stefana Jaracza. Teksty Witkacego, polskich romantyków - Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego, Stanisława Wyspiańskiego, Antoniego Czechowa, Jeana Geneta oraz Tadeusza Różewicza pojawiały się w coraz to nowych interpretacjach. Powracanie do wciąż tych samych tematów i problemów we wciąż nowych ujęciach stało się znakiem rozpoznawczym teatru Grzegorzewskiego - teatru dekonstrukcji wielkich mitów kultury, także polskich mitów romantycznych, grającego z tradycją teatralną. Przez długi czas ulubionym środkiem stosowanym przez Grzegorzewskiego był collage - zarówno w warstwie tekstowej, jak i plastycznej, scenograficznej.

Podobne prace

Do góry