Ocena brak

Jerzy Andrzejewski

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Urodzony w r. 1909 w Warszawie, tam studiował polonistykę. Debiutował w r. 1932 opowiadaniem pt. Kłamstwo w dzienniku „ABC’*, w którym następnie w latach 1935—1937 był recenzentem teatralnym. Oprócz tfego prowadził dział literacki w „Prosto z mostu”. Pierwszy samodzielnie wydany ton* utworów Andrzejewskiego to zbiór opowiadań Drogi nieuniknione (1936). Wojnę przeżył w Warszawie, a po wyzwoleniu zamieszkał w Krakowie.

Tu w latach 1946—1947 był prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich. Tę samą funkcję pełnił w Szczecinie od r. 1949 (przeniósł się tam Andrzejewski w r. 1948). W latach 1949—1952 był wiceprezesem Zarządu Głównego ZLP, w latach 1952—1954 redaktorem naczelnym tygodnika „Przegląd Kulturalny”, a od 1952 do 1957 r. także posłem na Sejm. W 1949 r. odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy.

Z wcześniej wydanych utworów trzeba wymienić powieść Ład serca (1938), która przyniosła pisarzowi Nagrodę Młodych Polskiej Akademii Literatury, tom opowiadań pt. Noc (1945), wreszcie najbardziej znaną powieść — Popiół i diament (1948), wyróżnioną w r. 1948 nagrodą literacką „Odrodzenia”.

Rok 1957 przynosi powieść Ciemności kryją ziemią. Kolejno publikuje tomy „małych powieści”: Bramy raju (1980), Idzie skacząc po górach (1963). Późniejsze prace Andrzejewskiego drukowane były w „Twórczości”, ostatnio ukazał się dramat Prometeusz (1973). Jeszcze w r. 1944 wspólnie z J. Zagórskim napisał widowisko Święto Winkelrięda, realizowane po r. 1955 na kilku scenach. Jest także Andrzejewski autorem scenariuszy filmowych, np. do Niewinnych czarodziei.

Podobne prace

Do góry