Ocena brak

JEŁOWICKI ALEKSANDER

Autor /edujota Dodano /23.02.2012

JEŁOWICKI ALEKSANDER, ur. 18 XII 1804 w Hubniku (Podole), zm. 15 IV 1877 w Rzymie, działacz społ.-rel., pisarz rel., wydawca, pamiętnikarz. Syn zamożnego szlachcica, studiował 1821-25 filozofię na UJ i UW; brał udział w powstaniu 1830-31. Na emigracji we Francji był czynnym czł. instytucji pol.; przyjaźnił się z M. Mochnackim. Wydał własnym nakł. III cz. Dziadów, Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego i Pana Tadeusza , 1835-38 prowadził z —> E. Januszkie-wiczem i S. Dembowskim księgarnię nakładową i drukarnię w Paryżu; redagował 1836 —> „Rocznik Emigracji Pol.", 1837 „Wiadomości Krajowe i Emigracyjne". Wyświęcony na księdza 1841, wstąpił 1842 do pol. zakonu zmartwychwstańców; był nieoficjalnym przedstawicielem Kościoła pol. przy Watykanie, od 1844 kierownikiem Misji Pol. w Paryżu, gdzie wywierał duży wpływ na środowisko emigracyjne. Konserwatysta niechętny ruchom rewol., zwalczał też gwałtownie towianizm; poparł natomiast moralnie powstanie 1863. Protektor rzekomej męczennicy za wiarę, prześladowanej przez carat -M. Mieczysławskiej, posłużył się nią 1848 w Rzymie, próbując kierować Mickiewiczem i jego legionem (S. Wyspiański wprowadził J. do Legionu). Ogłaszał broszury polemiczne (m. in. o powstaniu 1835), kazania i in. pisma rei., tłumaczył klas. dzieła z tej dziedziny; pisał też wiersze. Popularność zyskały Moje wspomnienia (t. 1-2 1839).

Moje wspomnienia, W. 1970; Listy do Ksaweryny, oprac, i wstęp F. German, W. 1964. PSB U (F. German); SPKP (W. Zachorowski).

Zbigniew Sudolski

Podobne prace

Do góry