Ocena brak

Jaszczurka perłowa

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurkowate (Lacertidae)  

Wygląd: bardzo duża jaszczurka o silnej, masywnej sylwetce. Głowa jest potężna, z wypukłymi policzkami i zaokrąglonym pyskiem. Szeroko osadzony ogon kończy się długim, cienkim szpicem. Ubarwienie ciała zmienne. Pokryta drobnymi, perłowatymi łuskami strona grzbietowa jest przeważnie zielona, rzadziej oliwkowobrązowa z grubym, ale często również bardzo delikatnym, czarnym, siatkowatym lub esowatym rysunkiem, który lekko zaznacza się również na przeważnie zielonych bokach ciała.

Znajdują się na nich 3, niekiedy także 4, rzędy dużych, intensywnie niebieskich plam, które mogą być czarno obwiedzione. Nogi i nasada ogona są zielone i czarno plamiste, natomiast brzuch jest prawie zawsze białawy lub żółtawy, rzadziej białozielonkawy. Młode j. perłowe mają jaskrawą szatę młodocianą - na oliwkowo- lub ciemnozielonym tle występują czarno obrzeżone, żółte plamy, ułożone przeważnie w poprzeczne rzędy. Całkowita długość ciała 600-650 mm.

Występowanie: Półwysep Iberyjski, pd. Francja, pn.-zach. Włochy i pn.-zach. Afryka.

Środowisko: zasiedla suche, porośnięte skąpą roślinnością i silnie nasłonecznione stanowiska pełne różnych kryjówek. Występuje również na plantacjach i w winnicach, a także na terenach piaszczystych lub skalistych. W górach spotykana do 2100 m n.p.m.

Tryb życia: wiosną, po spoczynku zimowym, i jesienią jaszczurka perłowa jest szczególnie żądna słońca. Spędza wtedy wiele godzin na kąpielach słonecznych. Latem, gdy panują wysokie temperatury, wygrzewa się na słońcu znacznie krócej, natomiast wydłużają się okresy aktywności. Jaszczurka perłowa przemierza zajęte przez siebie terytorium przekradając się powoli. W razie zagrożenia lub sprzeczki ze współplemieńcem może jednak naprawdę szybko uciekać, przy czym tułów i ogon są lekko uniesione ponad podłoże.

W sytuacji bez wyjścia sapie z szeroko otwartym pyskiem i skacze na prześladowcę. W odpowiednich środowiskach jaszczurki perłowe potrafią występować w zdumiewająco dużych zagęszczeniach, mogą być również spotykane tylko pojedynczo. Jaszczurka perłowa wygrzebuje podziemną norę lub korzysta z naturalnej kryjówki (np. nory gryzonia, pryzmy kamieni, dziuplastego drzewa, itp.) i przebywa w jej pobliżu, powracając do niej, gdy chce udać się na spoczynek lub schronić przed wrogiem.

Rozród: dojrzałe do rozrodu samice szukają towarzystwa samców, które toczą między so- I bą pozorowane demonstracyjne walki, zwykle nie przynoszące im żadnej szkody. Wydaje się, że przy wzajemnym dobieraniu się obu płci ważną rolę odgrywa zapach, zaobserwowano bowiem, że samiec oblizując kloakę samicy sprawdza jej gotowość do rozrodu. Dojrzałość płciową samce osiągają po dwóch, a samice po trzech latach życia. Złoże składa się przeważnie z 20 lub więcej jaj. Wylęgające się po blisko 3 miesiącach małe jaszczurki perłowe mierzą 105-120 mm długości.

Pokarm: jaszczurka perłowa żywi się głównie większymi owadami, wyszukiwanymi w czasie powolnej penetracji zajmowanego przez siebie rewiru. Poluje przede wszystkim na chrząszcze, świerszcze, pasikoniki i sza-rańczaki, ale również na pokryte śluzem lub nieapetyczne i zdolne do obrony zwierzęta, takie jak ślimaki, skolopendry i skorpiony. Szarańczaki, mimo swojej liczebności w środowisku nie stanowią podstawy pożywienia jaszczurki perłowej, gdyż ze względu na swoją szybkość poruszania się są dla niej zbyt trudne do złapania. Drobne kręgowce tylko wyjątkowo padają łupem tej jaszczurki.

Wrogowie: mimo swojej wielkości (a może właśnie dzięki niej) i waleczności j. perłowa ma wielu naturalnych wrogów. Są nimi ptaki drapieżne (np. kanie, orzełek włochaty i jastrząb) oraz malpolon. W dwóch regionach Hiszpanii jest łowiona i zjadana przez ludzi.

Uwagi: poza naturalnymi wrogami jaszczurce perłowej w wielu rejonach zagraża postępujące zanieczyszczenie środowiska.

Podobne prace

Do góry