Ocena brak

Jaszczurka iberyjska

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurkowate (Lacertidae)

Wygląd: średniej wielkości, płasko- i szero-kogłowa jaszczurka o lekko spłaszczonym tułowiu i długim ogonie. Ubarwienie i rysunek są bardzo zmienne. Grzbiet przeważnie zielonawy lub zielononiebieski, pokryty wyraźnym, czarniawym, plamistym deseniem, boki zwykle ciemniejsze z niebieskimi cętkami. Pokryta podobnym rysunkiem jest zwykle ubarwiona brązowawo, brzuch żółty. Młode osobniki mają w pierwszych miesiącach życia wyraźnie niebiesko zabarwiony ogon. Całkowita długość ciała 210 mm.

Występowanie: Hiszpania i Portugalia.  

Środowisko: zasiedla głównie obszary skaliste: porośnięte ziołoroślami i zaroślami stoki skalne, zarośnięte pagórki, także niemal pozbawione roślinności, pełne szczelin ściany skalne. Żyje przeważnie na wysokościach między 1500 a 2000 m n.p.m., sięgając aż do 2900 m n.p.m. W hiszpańskiej Galicji znaleziono ją również na poziomie morza.

Tryb życia i rozród: jaszczurka iberyjska opuszcza swoje kryjówki przeważnie dopiero późnym przedpołudniem. Cierpliwie wygrzewa się w ostrym słońcu, by możliwie szybko jej ciało osiągnęło optymalną temperaturę. Po kąpieli słonecznej penetruje otoczenie w poszukiwaniu pokarmu i wygrzewa się ponownie. Ponieważ sen zimowy trwa bardzo długo, kopulacja i składanie jaj odbywa się często dopiero w czerwcu lub lipcu.

Pokarm: chrząszcze, muchy, szarańczaki itp.

Uwagi: w zasiedlanych przez siebie środowis- j kach j. iberyjska jest narażona nie tylko na znaczne wahania temperatury między dniem a nocą, ale często również na dłuższe okresy bardzo zimnej, deszczowej pogody. Ten niesprzyjający czas jaszczurka spędza w swojej kryjówce zapadając w odrętwienie przypominające sen zimowy. Gdy zostanie tam wytropiona, porusza się z trudem lub wcale.

Podobne prace

Do góry