Ocena brak

Jaszczurka dalmatyńska

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurkowate (Lacertidae)

Wygląd: smukła, długonoga jaszczurka o bardzo płaskiej, rozszerzonej w okolicy policzków głowie, stosunkowo spiczastym pysku i bardzo długim ogonie zakończonym cienkim, delikatnym szpicem. Wierzch głowy, tułowia, kończyn i ogona oliwkowy, szarobrązo-wy lub brązowawy. Cały grzbiet pokryty równomiernie rozmieszczonym, czarnym, plamistym rysunkiem. Jasno- lub ciemnożółta, niekiedy również pomarańczowa strona brzuszna jest wprawdzie pozbawiona plam, jednak brzeżne tarczki brzuszne są barwy ultramaryny. są bardziej krępe i mają większą głowę, niebieskawo zabarwione podgardle i grubszą nasadę ogona. mają niekiedy ołowianoszary brzuch. Młode osobniki j. dalmatyńskiej nie mają odmiennej szaty młodzieńczej. Całkowita dł. ciała 150-200 mm, rzadko do 220 mm.

Występowanie: żyje w znacznie od siebie oddalonych pasmach górskich w Chorwacji, Dalmacji i Czarnogórze.

Środowisko: jaszczurka dalmatyńska zasiedla nadbrzeżne, skrasowiałe pasma górskie, w których panuje klimat śródziemnomorski, np. masywy Mosor i Biokowo; przebywa na wysokościach od 600 do 1400 m n.p.m., miejscami w górach jeszcze wyżej. W niektórych okolicach wnika dalej w głąb lądu, np. występuje koło Gacko (70 km) i w masywie Durmitor (90 km).

Tryb życia, rozród i pokarm: jaszczurka dalmatyńska zachowuje się podobnie do j. ostro-pyskiej, jednak jest od niej bardziej płochliwa. Kryjówki zimowe opuszcza dopiero na przełomie kwietnia i maja. Zachowania godowe tej jaszczurki są prawie nie znane, a o składzie jej pokarmu wiadomo jedynie tyle, że dzięki wąskiemu pyskowi jest w stanie wydobywać owady ze szczelin między kamieniami. J. dalmatyńska jest zapewne jedną z najrzadszych europejskich jaszczurek i prawdopodobnie grozi jej wymarcie.

Podobne prace

Do góry