Ocena brak

JAPOŃSKIE SIŁY POWIETRZNE

Autor /gargamel Dodano /25.02.2011

W 1916 r. powstały dwie fabryki samolotów, Nakajima i Kawanishi, aczkolwiek przez najbliższe 10 lat Japonia, na skutek ograni­czeń nałożonych przez traktaty międzynarodowe, produkowała niewiele samolotów. Lotnictwo morskie (powstałe w 1912 r.) i lotnictwo armijne (powstałe w 1925 r.) wyposażane były głów­nie w samoloty importowane. Sytu­acja uległa zmianie na początku lat trzydziestych, gdy produkcja zaczę­ła szybko wzrastać (1930 r. - 445 samolotów, 1935 - 952 samoloty). Wybuch wojny z Chinami w 1937 r. spowodował gwałtowne przyśpie­szenie produkcji i rozwój przemy­słu lotniczego, czego państwa za­chodnie w ogóle nie spostrzegły. Co więcej, Amerykanie i Europej­czycy byli przekonani, że Japonia dysponuje przestarzałymi samolo­tami, i wyraźnie lekceważyli umie­jętności japońskich pilotów.

Podstawową jednostką lotnictwa wojsk lądowych była grupa lotni­cza {sentai) licząca 3 dywizjony {chutai) po 9-12 samolotów. Gru­py wchodziły w skład brygad (hikodan), z których każda miała 3 grupy myśliwskie, grupę lekkich bombowców lub ciężkich bombow­ców i jednostkę rozpoznawczą. 2 lub 3 brygady tworzyły dywizję {hikoshidan), natomiast 2-3 dywizje tworzyły armię lotniczą (kokugun). Do lipca 1942 r. sformowano 1, 2 i 3 armie lotnicze, w lipcu 1943 r. po­wstała 4 annia, w lutym 1944 r. - 5, w sierpniu 1944 r. zaś - 6 armia. W dniu wybuchu wojny na Pacyfi­ku Japonia miała w gotowości bojo­wej 1730 samolotów lotnictwa mor­skiego i 1600 samolotów lotnictwa lądowego. Były to nowoczesne sa­moloty, świetnie przystosowane do zadań, które miały wykonywać. Myśliwce przystosowane do startu z lotniskowców, bombowce nur­kujące i samoloty bombowo-tor-pedowe umożliwiły Japończykom zdobycie zdecydowanej przewagi w pierwszym okresie walk na Pacy­fiku.

Japoński przemysł lotniczy szybko zwiększał produkcję samo­lotów. Japonia nie była jednak w stanie do­równać amerykańskiemu przemy­słowi lotniczemu, który produkował wielokrotnie więcej samolotów i po­trafił szybko wprowadzać, na maso­wą skalę, nowe typy maszyn. W miarę narastania strat (liczba strąconych samolotów lotnictwa morskiego wzrosła z 3777 w 1942 r. do 6340 w 1943 r.) zaczęło brako­wać wyszkolonych pilotów; proble­mowi usiłowano zaradzić wysyła­jąc do walki lotników trenowanych przez kilka tygodni, lub, jak w wy­padku pilotów-samobójców *kami-kaze, kilka dni.

Rozpoczęcie przez Stany Zjedno­czone nalotów na japońskie zakłady przemysłowe i miasta (od listopada 1944 r.) wykazało, że Japonia nie dysponuje odpowiednim sprzętem: myśliwcami przechwytującymi, nocnymi myśliwcami, radarem a dodatkowo kraj osłabia niewłaści­wa organizacja obrony powietrznej. Co prawda zakłady lotnicze przygo­towywały nowe typy doskonałych myśliwców, takie jak Ki-I02a, J7W1, odrzutowiec Nakajima Kik-ka, ale było już za późno, aby rozpo­cząć wielkoseryjną produkcję.

Podobne prace

Do góry