Ocena brak

JAPOŃSKA ARMIA

Autor /gargamel Dodano /25.02.2011

Najwyższym przełożonym Cesar­skiej Armii Japońskiej był cesarz, aczkolwiek właściwe dowództwo należało do Cesarskiego Sztabu Ge­neralnego. Po lipcu 1937 r. we­wnątrz sztabu ukształtowały się: sztab wojsk lądowych (kierowany kolejno przez gen. Sugiyamę Hajime, gen. Hideki *Tojo, gen. Umeru Yoshijiro) i sztab ma­rynarki wojennej (kolejno adm. Nagano Osami, adm. Shimada Shigeru i adm. Soemu *Toyoda). Wojska lądowe na początku lat trzy­dziestych składały się z siedemnastu dywizji stacjonujących na tere­nie Wysp Japońskich, a ponadto z Armii Koreańskiej, Formozańskiej i *Kwantuńskiej; łącznie japońskie wojska lądowe liczyły 300 tys. żoł­nierzy.

Po wybuchu wojny w Chi­nach w 1937 r. liczbę dywizji zwięk­szono do 31, wzmacniając Chińską Armię Ekspedycyjną (walczącą w Chinach) oraz Armię Kwantuńską (z 5 do 17 dywizji). Dalsza szybka rozbudowa sił zbrojnych nastąpiła w okresie bezpośrednio poprzedza­jącym wybuch wojny ze Stanami Zjednoczonymi. W grudniu 1941 r.większość armii miała po 2 dywizje.W 1939 r. typowa dywizja (tzw.typu B - Otsu) liczyła 20 tys. żoł­nierzy i składała się z 3 pułkówpiechoty, pułku saperów, pułkutransportowego, pułku artylerii (36dział), oddziału rozpoznawczego(głównie kawaleria). Dywizje typuA (Ko) były liczniejsze - 29 tys. żoł­nierzy, i walczyły głównie w Chi­nach i Mandżurii; miały większąliczbę dział, większe bataliony pie­choty i ponadto jednostki pancerne.

Dywizje C (Hei) liczące 13 500--15 000 żołnierzy, złożone z dwóchbrygad po dwa bataliony piechoty,używane były głównie do strzeżeniaważnych obiektów i zwalczania par­tyzantów. W czasie wojny w Chinach tworzono samodzielne miesza­ne brygady składające się z 3-6 ba­talionów piechoty (po 750-900 żołnierzy każdy), wzmocnionych oddziałami artylerii, saperów i łącz­ności. Formacje te używane były również w czasie walk na wyspach Pacyfiku, aczkolwiek tam jeszcze bardziej wzmacniano je oddziałami artylerii, przeciwpancernymi i prze­ciwlotniczymi. Często tworzono specjalne oddziały (shitai), które przybierały nazwy od nazwisk do­wódców lub rejonów działania. Charakterystyczny dla wojsk ja­pońskich był brak samodzielnych jednostek pancernych. Do sierpnia 1939 r. czołgi wykorzystywano wyłącznie do wspierania piechoty.

Działały w grupach (sensha dan), z których każda miała po 3-4 puł­ki, po 80 czołgów każdy; z nich wydzielano kompanie po 12 czoł­gów, które przystępowały do wspól­nych akcji z oddziałami piechoty. Pierwsze dywizje pancerne powsta­ły dopiero w 1943 r. Ze względu na charakter teatru woj­ny, już w końcu lat trzydziestych utworzono jednostki powietrznode-santowe liczące dwa pułki spado­chroniarzy, dwa dywizjony samolo­tów transportowych do przewozu żołnierzy oraz pułk szybowcowy.

Również ze względu na spodziewa­ny charakter podbojów wysp Pacy­fiku utworzono dwie dywizje desan­towe (5 i 11). W 1943 r. siły desan­tu morskiego zostały znacznie rozbudowane. Utworzono kilka bry­gad, z których każda liczyła po trzy wzmocnione bataliony. W grudniu 1941 r. armia liczyła 1700 tys. żołnierzy w 51 dywi­zjach i 59 brygadach. Dysponowała 12 270 działami i 2200 czołgami.

Większość wojsk (38 dywizji) roz­mieszczono w Mandżurii i Chinach. Z sił wyznaczonych do podbojów na Pacyfiku 23 armia otrzymała zada­nie zdobycia Hongkongu, 14 - Fili­pin, 15 - Tajlandii, Syjamu i Birmy, 16 - Holenderskich Indii Wscho­dnich, 25 - Malajów. W 1943 r. w Mandżurii i Chinach nadal utrzy­mywano większość dywizji - 41, gdy tylko 6 przeznaczono do obro­ny terenów zagarniętych na połu­dniowo-wschodnim Pacyfiku. Główną zaletą wojsk lądowych by­ła waleczność i całkowite poświęce­nie żołnierzy. Stan wyposażenia, zły już na początku wojny, gwałtowniepogorszył się w następnych latach ze względu na słabość przemysłu zbrojeniowego, brak surowcówi absolutne pierwszeństwo dostaw dla marynarki wojennej oraz lotnic­twa.

Czołgi i działa z lat trzydzie­stych pozostały w użyciu po 1943 r., gdy w porównaniu z uzbrojeniem aliantów były już przestarzałe. W 1945 r. liczebność wojsk lądo­wych przekroczyła 5,5 min (200 dy­wizji) żołnierzy dysponujących 20 000 działami i 3000 czołgów. Ogółem w czasie wojny zginęło 1 140 429 żołnierzy, ranny odniosło295 247 (z których 85 620 pozostało kalekami), zaginęło zaś 1 439 101. Po kapitulacji siły zbrojne Japonii zostały rozbrojone i zdemobilizo­wane. Konstytucja z 1947 r. zabra­nia Japonii dysponowania siłami zbrojnymi (z wyjątkiem jednostek samoobrony).

Podobne prace

Do góry