Ocena brak

Jakie znaczenie ma siła głosu w komunikacji językowej?

Autor /gorgiiiii Dodano /14.03.2013

Kolejnym czynnikiem warunkującym odpowiednie rozumienie tekstu jest siła głosu (artykulacji), której różnicom towarzyszą różnice ciśnienia powietrza, wypełniającego narządy mowy. Ciśnienie panujące poniżej głośni (podkrtaniowe) wpływa na silniejsze łub słabsze wibrowanie wiązadeł głosowych, a ciśnienie panujące powyżej głośni (nadkrtaniowe) wiąże się z działaniem generatorów nadkrlaniowych.

Przy wytwarzaniu poszczególnych dźwięków mowy zużywana jest określona ilość energii mięśniowej oraz wydatkowana pewna ilość powietrza wydychanego z pluc. Uważa się, że ilość tej energii jest mniej więcej stała, toteż jeśli przy wytwarzaniu dźwięku bierze udział większa liczba członów (elementów) narządu mowy, lo każdy z tych członów pracuje słabiej niż wtedy, gdy w wytwarzanie głoski jest zaangażowana mniejsza liczba członów.

To wyjaśnia, dlaczego głoski bezdźwięczne zwarto-wybuchowe, zwarto-szczelinowe i szczelinowe są mocne, a odpowiednie głoski dźwięczne -słabe. Moc dźwięku mowy jesi proporcjonalna do jego donośności. której miarą jest odległość, z jakiej normalnie słyszący człowiek rozróżnia poszczególne głoski, przy czym największą moc mają głoski otwarte, rozróżniane z odległości ok. 12 metrów, Oczywiście moc poszczególnych dźwięków mowy jest zwykle większa wówczas, gdy mówi się głośno, niż wówczas, gdy mówi się cicho (por. Wierzchowska 1980, 132-133).

Z komunikacyjnego punktu widzenia odpowiednia siła głosu nadawcy w akcic mowy jesi ściśle związana z właściwą percepcją tekstu. Mówienie zbyt ciche wymaga od słuchającego ciągłej koncentracji uwagi, toteż gdy trwa ono zbyt długo (kilkanaście minut) powoduje w konsekwencji to, żc odbiorca w ogóle przestaje słuchać. Podobny efekl może przynieść mówienie zbyt głośne. Zbyt duża siła głosu mówiącego sprawia, żc leksl wbrew woli nadawcy zabarwia się emocjonalnie i zaczyna być odbierany jako nakaz (rozkaz, imperatyw). Często zbył głośnemu mówieniu towarzyszy też żywa gestykulacja i/lub wyrazista mimika mówiącego, co dekoncentruje słuchacza i utrudnia, a nawet uniemożliwia percepcję tekstu (zob. Wiśniewski 1998, 134).

Podobne prace

Do góry