Ocena brak

Jakie są rodzaje komunikacji międzyludzkiej?

Autor /Greg Dodano /31.01.2012

W celu tworzenia związków z innymi ludźmi jednostka musi umieć się z nimi komunikować, wyrażać swoją indywidualność i jakiś sposób uzewnętrzniać swoje uczucia.
Rozróżniamy dwa rodzaje komunikacji międzyludzkiej: werbalną opierającą się na wykorzystaniu środków językowych, która jest nabyta, i niewerbalną. Komunikacja niewerbalna jest główną metodą wyrażania nastrojów, emocji i pragnień i polega na różnych typach zachowania, które są uniwersalne dla całej rasy ludzkiej.

Uśmiech i marszczenie brwi to sygnały czytelne w każdym rejonie świata. Ich znaczenie jest zrozumiałe nawet dla bardzo małych dzieci. Nawet trzymiesięczne niemowlęta reagują uśmiechem na prosty rysunek uśmiechniętej buzi. Pragnienia lub emocje, które trudno byłoby wyrazić za pośrednictwem słów, można z powodzeniem przekazać niewerbalnie. Na przykład pociąg płciowy można zasygnalizować bez pomocy słów, a do porozumienia między dwojgiem ludzi wzajemnie sobą zainteresowanych dochodzi czasem za pośrednictwem postawy ciała i gestów.

Język ciała

Postawa ciała pozwala na wyrażenie stanu emocjonalnego, dominacji lub uległości i pewności siebie. Przemawiająca osoba uzupełnia treść swojej wypowiedzi subtelniejszymi sygnałami. Może pokiwać głową wyrażając zgodę, może gniewnie zacisnąć pięści, poruszać z zażenowaniem stopą lub w zadumie podrapać się po głowie. Tego rodzaju język ciała podpowiada, co myśli lub czuje dana osoba, dzięki czemu jej słowa nabierają pełniejszego znaczenia. ,

Mimika wyraża zadowolenie lub niezadowolenie, pozwala też reagować na słyszane słowa. Na przykład uniesione brwi zdradzają niedowierzanie, podczas gdy grymas ust oznacza wstręt. Ruchy oczu odgrywają ważną rolę w sygnalizowaniu zainteresowania lub znudzenia. Socjolodzy prowadzący badania nad językiem ciała próbują zrozumieć interakcje rozgrywające się codziennie w takich sytuacjach, jak wywiady, debaty i powitania.

Struktura interakcji

Wymiana słów i sygnałów podczas pierwszego spotkania ma dość jasną strukturę i obejmuje proste, stereotypowe pytania i odpowiedzi, jak i bardziej złożone, indywidualne reakcje pojawiające się w miarę rozwoju znajomości. Czynności powitalne dają uczestnikom czas na ustalenie wzajemnego stosunku za pośrednictwem sygnałów werbalnych i niewerbalnych. Przy każdym spotkaniu dwoje ludzi chce zaspokoić swoje własne potrzeby społeczne, jak również potrzeby partnera.

Ekstrawertycy, zrównoważeni emocjonalnie i wrażliwi, zyskują zwykle większą popularność, być może dlatego, że kontakt z nimi jest dla otoczenia bardziej emocjonujący. Zdolność rozpoznania sygnałów przesyłanych przez innych i dostosowania się lub dopełnienia ich nastrojów jest bardzo ważnym czynnikiem powodzenia w codziennych kontaktach międzyludzkich.

Wszystkie interakcje społeczne rządzą się określonymi prawami, charakterystycznymi dla określonej społeczności Na przykład są grupy społeczne bardzo otwarte i przyjazne dla przybyszów, w rozmowie z którymi ich członkowie nie unikają kontaktu fizycznego, podczas gdy przedstawiciele innych społeczności zachowują większą rezerwę i stoją z dala nowo poznanego człowieka podczas wymiany zdań. Takie zasady mogą być błędnie zinterpretowane przez przybyszów z zewnątrz.

Funkcją norm społecznych jest utrzymanie równowagi między indywidualnym dążeniem do umocnienia swojego statusu a dobrem całej społeczności. Regulacje formalne bądź nieformalne pomagają zminimalizować nieporozumienia i konflikty. Akceptowane zachowanie społeczne łagodzi napięcia pomiędzy członkami społeczności. Idealne społeczeństwo zapewnia swobodę ekspresji osobistej i maksymalną wolność w zaspokajaniu osobistych celów. Jednak nie można pozwolić, by wolność jednostki przynosiła szkodę lub ograniczała swobodę innych ludzi.

Podobne prace

Do góry