Ocena brak

Jakie mamy grupy krwi?

Autor /Stan Dodano /31.01.2012

Grupy krwi

Krew każdego człowieka należy do określonej grupy. Podział na grupy odbywa się na podstawie chemicznego składu cienkich ścianek czerwonych krwinek. Chociaż istnieje kilka różnych systemów klasyfikacji, najczęściej używany jest podział na grupy A B O, wprowadzony w 1900
roku przez Karla Landsteinera. System wyróżnia cztery grupy: A, B, AB i O.

Rozróżnianie grup krwi

Ustalenie grupy krwi ma szczególnie istotne znaczenie, jeśli pacjentom potrzebna jest transfuzja krwi. Chociaż niektóre rodzaje krwi można bez skutków negatywnych podawać ludziom, w których żyłach płynie krew innej grupy, w niektórych przypadkach reakcje mogą wystąpić niepożądane reakcje. Wtedy własna krew pacjenta uznaje nową za obcą z powodu jej innego składu chemicznego i zaczyna niszczyć czerwone krwinki, jak gdyby były atakującymi bakteriami.

Grupy Rh

W 1940 r. Landsteiner rozwinął klasyfikację grup krwi odkrywając system Rh. Obejmuje on 6 czynników, z których najważniejszym jest czynnik D. Czerwone krwinki u 85% populacji ludzkiej mają czynnik D (Rh dodatnie). Pozostałe 15% ludzi nie ma czynnika D, stąd mają ujemne Rh. Jeśli osoba mająca czynnik Rh- otrzyma na drodze transfuzji krew z czynnikiem dodatnim, jej własna krew rozpozna czynnik D jako substancję „obcą" i zacznie produkować przeciwciała w celu zneutralizowania go. Podczas pierwszej transfuzji przeciwciała powstają zbyt wolno i nie powodują większych kłopotów, ale dana osoba nabywa trwałą odporność na czynnik D. Przy kolejnej transfuzji krew szybko tworzy przeciwciała, by zniszczyć obce komórki.

Niebezpieczeństwa

Szczególnie zagrożone są kobiety z Rh-. Grupy krwi i czynnik Rh jest dziedziczny. Jeśli kobieta z Rh- i mężczyzna z Rh+ poczną dziecko, może ono mieć czynnik dodatni.

Ponieważ komórki krwi są za duże, by przemieścić się z organizmu dziecka do organizmu matki podczas ciąży, komórki,z czynnikiem dodatnim płodu nie mają możliwości pobudzić organizmu kobiety do tworzenia przeciwciał. Dzięki temu zdrowie matki nie jest zagrożone, o ile wcześniej nie miała transfuzji krwi z Rh+. Podczas porodu matka krwawi przez łożysko i część komórek dziecka może przedostać się do żył matki. W takim przypadku jej organizm wytworzy przeciwciała i nabierze ona odporności na czynnik D. Aby zapobiec sytuacji kobiety z Rh-otrzymują po urodzeniu pierwszego dziecka przeciwciała przeciwko czynnikowi D, co sprawia, że przestają produkować własne przeciwciała.

Opisane dwie metody podziału krwi na grupy zwykle są wystarczające, by stwierdzić, czy można przeprowadzić transfuzję, ale jeśli pozostają jakiekolwiek wątpliwości, próbka krwi pacjenta i krwi dawcy zostają skrzyżowane w laboratorium.

Podobne prace

Do góry