Ocena brak

Jak zmniejszyć monotonią pracy w zespole?

Autor /Paulinxd Dodano /29.03.2013

Celem proponowanego ćwiczenia jest wskazanie metod eliminowania monotonii pracy w celu zapewnienia indywidualnemu pracownikowi poczucia, że rzeczywiście wykonuje coś innego lub inaczej.

Metodą najczęściej stosowaną jest rotacja pracy w zespole, czyli zmiana stanowisk pracy co kilka dni lub godzin. Dopuszcza się też zmianę czynności wykonywanych na stanowisku. Szczególnie odnosi się to do linii produkcyjnych, montażowych. Z badań wynika, że około 70% pracowników akceptuje rotację, natomiast nie akceptuje jej 17%. Często stosuje się też uzupełnianie czynności roboczych - dodając do czynności podstawowych, najczęściej monotonnych, uzupełniające czynności transportowe, kontrolne czy przygotowania stanowiska pracy. W pracy zautomatyzowanej stosuje się metronomy, jak się bowiem okazuje, w 18% przypadków (np. sortowanie) zastosowanie metronomu powoduje, że czynności są mniej męczące, gdy „nadaje” się im rytm. Dobrym przykładem niwelowania monotonii jest zastosowanie muzyki w przemyśle. Najlepszy efekt dają programy poranne. Kiedy wykonywane czynności są skomplikowane, muzyka nie pomaga, nawet jeżeli pracownicy uważają inaczej. Muzyka powinna towarzysz około 12% czasu pracy w ciągu dnia i około 50% na nocnej zmianie.

Nowoczesne metody produkcji charakteryzują się podziałem pracy na drobne czynności. Zadania, które ustawicznie są „nie ukończone”, bo stanowią jedynie fragment większej całości, są źródłem negatywnych emocji, lecz są też lepiej zapamiętywane a możliwość ich dokończenia pracownicy przyjmują z aprobatą. Widoczna jest tendencja do redukowania przerw w pracy i zwiększania poczucia zakończenia zadań. Motywujące dążenie pracowników do zakończenia zadań można odpowiednio wykorzystać dzieląc pracę na specjalnie wyróżniane sekcje (np. koniec pracy oznaczany na czerwono, praca nie skończona - zielony kolor).

PRZYPADEK ZESPOŁU PARASOLOWEGO

A.    Sposób przeprowadzenia ćwiczenia

1.    Do przeprowadzenia tego ćwiczenia potrzeba osiem osób. Jedna z nich gra rolę kierownika, siedem — pracowników.

2.    Krzesła ustawia się w półkolu (tak, jak na rysunku poniżej).

3.    Przygotowuje się karteczki z imionami.

4.    Kierownik z początku znajduje się poza grupą. Na tablicy wpisujemy imiona.

5.    Obserwator notuje efektywność procesu kierowania.

6.    Przeczytać instrukcję ogólną.

7.    ,Aktorzy” czytają role.

B.    Przygotowanie i odegranie ról

1.    Czy są pytania?

2.    Na znak kierownik zajmuje miejsce w kręgu.

3.    Można pomóc kierownikowi.

C.    Analiza jakości rozwiązania

1.    Dyskusja nad jakością rozwiązania w kategoriach jego obiektywnej doskonałości, bez względu na akceptację przez członków grupy.

2.    Rozwiązanie najlepsze powinno:

•    dać tym, którzy chcą zrobić więcej, okazję do zrobienia tego,

•    uwzględnić nudę i zredukować ją.

D.    Analiza akceptacji ogólnej

1.    Określić, którzy członkowie będą pracować najlepiej według nowego sposobu, którzy będą neutralni, a którzy będą sprawiać kłopot.

2.    Co powinien zrobić kierownik, aby zwiększyć poziom akceptacji grupy? Przedyskutować.

E.    Dyskusja ogólna

1. W jaki sposób Kowalski powinien przedstawić problem, aby stymulować rozwiązanie go przez grupę?

2.    W jaki sposób Kowalski mógłby spożytkować różnice w opiniach?

3.    W jaki sposób należałoby zredukować nudę, lęk, wąskie gardło, tak aby wyzwolić kreatywność, likwidować szablonowe rozwiązania?

F. Materiały do odegrania ról

1. Instrukcja ogólna

Wyobraźcie sobie gniazdo montażowe złożone z siedmiu osób pracujących w linii produkcyjnej - montującej gaźniki samochodowe. Detal „wchodzi” na początku linii. Każda osoba dodaje doń swój element i popycha go do następnej, by i ta dodała swoją część. Po przejściu przez siedem stanowisk otrzymujemy kompletny gaźnik.

2. Rola dla kierownika, Jana Kowalskiego

Jesteś nowym kierownikiem na linii produkcyjnej C. Twoim zadaniem jest zwiększenie produkcji na odcinku C. Na odcinku tym dokonano analizy pracy i okazało się, że każdy pracownik wykonuje pracę o mniej więcej tym samym stopniu trudności. Jedynie na stanowisku nr 3 (stanowisko Tadeusza) praca jest odrobinę lżejsza, gdyż wymaga wykonania mniejszej liczby ruchów. Prawdopodobnie poprzedni kierownik umieścił na tym stanowisku Tadeusza, aby zlikwidować „wąskie gardło”. Zdajesz sobie sprawę, że rozwiązanie problemu zależy właśnie od niego. Wiesz, że Tadeusza nie możesz przekazać do innego zespołu; oceniasz go zresztą jako bardzo sympatyczna osobę, łubianą przez kolegów w zespole.

3. Role pracowników zespołu

Jerzy, nr 1: Zdajesz sobie sprawę, że mógłbyś wykonać o wiele więcej, lecz musisz zwalniać tempo ze względu na Tadeusza, nie chcesz bowiem, aby czuł się nieswojo. Nie chcesz także, aby miał kłopoty w pracy.

Danuta, nr 2: Ściśle współpracujesz z Jerzym i zwykle musisz czekać na swoją część. Oczekiwanie to wydłuża się zwykle w drugiej części dniówki. Aby coś robić, często pomagasz Tadeuszowi, który nie może sobie poradzić z wykonaniem pracy. Starasz się jednak, żeby kierownik tego nie zauważył, gdyż mogłoby się to skończyć zwolnieniem Tadeusza z pracy.

Tadeusz, nr 3: Pracujesz ciężko, ale nie jesteś tak szybki jak inni. Starasz się, jak możesz, ale zawsze zostajesz w tyle. Reszta pracowników to świetni koledzy, którzy mają więcej energii niż ty w ich wieku.

Czesław, nr 4: Tadeusz ma wyraźne kłopoty z montażem i czasem musisz pomóc mu w pracy, kiedy szef nie patrzy. Tadeusz jest trochę starszy od reszty zespołu i chyba za stary, aby dobrze wykonywać pracę. Dla ciebie praca jest łatwa i mógłbyś wykonać o wiele więcej, gdyby nie Tadeusz. Często zadajesz sobie pytanie: „Dlaczego nie dadzą Tadeuszowi mniej roboty?”

Piotr, nr 5: Trochę cię praca denerwuje, gdyż nie masz zbyt wiele roboty i musisz ciągle udawać, że jesteś zajęty. Gdyby tylko Tadeusz się trochę pośpieszył... Dlaczego nie usuną go z zespołu? Czy kierownictwo jest tak ślepe, że nie widzi, gdzie leży podstawowy problem produkcyjny?

Teresa, nr 6: Dajesz sobie radę i nadążasz z pracą, w przeciwieństwie do poprzedniego zespołu, w którym byłaś pod ciągłą presją. Na szczęście Tadeusz pracuje wolniej od ciebie. Nie chciałabyś, aby go zwolniono, gdyż ludzie powinni się bronić przed wymuszaniem, by pracowali ,jak najszybciej, jak najwięcej”.

Stanisław, nr 7: Nudzisz się wykonując ciągle te same operacje. Niektóre rodzaje pracy dostarczają więcej satysfakcji; gdy praca jest bardziej zróżnicowana, raz można pracować szybko, raz wolno. Na tym stanowisku nie można pracować szybko, gdyż części nie są dostarczane dostatecznie szybko. Wskutek tego ten sam ruch powtarza się w nieskończoność, w sposób bardzo powolny. Jesteś zdecydowany poszukać innej pracy, w której człowiek będzie mógł rzeczywiście popracować. Może ten nowy kierownik coś wymyśli?

Podobne prace

Do góry