Ocena brak

Jak rozwijało się ziołolecznictwo?

Autor /Rysiu Dodano /31.01.2012

Człowiek od dawna wykorzystywał rośliny w celach leczniczych. Ich właściwości opi­sywano w książkach zwanych zielnikami. Pierwszy znany nam zielnik został napisany pra­wie 5000 lat temu przez (albo pod kierunkiem) chińskiego cesarza Szen Nunga. Książka nosiła tytuł Pen-tsao-king i zawierała opisy leczniczych zastosowań ponad 300 roślin. Chociaż zielnik nie przetrwał do dnia dzisiejszego, wiemy o nim z wie­lu innych prac, których autorzy powoływali się na Pen-tsao-king.
Starożytni Egipcjanie już około roku 2000 p.n.e. stosowali zioła nie tylko w medycynie, ale także do produkcji prostych kosmetyków i przy bal­samowaniu zwłok. Grecy i Rzymianie rozwinęli niektóre metody egipskie i stworzyli własne. Do­wiadujemy się o tym z pism Hipokratesa, żyjące­go w V wieku p.n.e., Dioskuridesa, autora De mate­ria medica (O środkach leczniczych) i Pliniusza Starszego, który stworzył 37-tomowe dzieło His­toria naturalis (Historia naturalna) (dwaj ostatni autorzy żyli i działali w I w. n.e).

W średniowieczu istniały w Europie dwa nurty zio­łolecznictwa. Jeden opierał się na przekonaniach, że niektóre zioła mają moc uzdrawiającą, ponie­waż przypominają swoim kształtem części ludz­kiego ciała. Przedstawiciele drugiego, początkowo głównie mnisi, badali własności lecznicze ziół na drodze eksperymentów.
W wiekach XVI i XVII popularność ziołolecz­nictwa doprowadziła do założenia pierwszych ogro­dów botanicznych, w których hodowano głównie gatunki roślin leczniczych. W ogrodach botanicz­nych prowadzono badania i kształcono studentów. Pierwszy taki ogród został założony w Pizie w 1543 roku, a następny w Padwie w 1545 roku. Ich liczba szybko rosła: w Lejdzie ogród botaniczny powstał w 1587 roku, w Kopenhadze w 1600, w Londynie w 1606, w Paryżu w 1635, w Berlinie w 1679. Zakładano je także poza Europą: w 1684 w Tokio, a w 1787 w Kalkucie.
Wielki postęp w rozumieniu mechanizmów leczniczego działania roślin nastąpił w drugiej poło­wie XVIII wieku dzięki pracy dwóch wielkich szwedzkich naukowców, Karola Linneusza 1707-1778 oraz chemika Karola Wilhelma Scheele'a (1742-1786). W roku 1753 Linneusz wprowadził nowy system klasyfikacji roślin, umożliwiający dokładne rozpoznawanie ich gatunków i stwo­rzył podstawy farmakopei, zawierających spis dopuszczonych do obrotu leków i surowców farma­ceutycznych. Scheele wyizolował z roślin wiele kwasów organicznych, które znalazły szerokie zastosowanie w konwencjonalnej medycynie.
W Polsce do najważniejszych opracowań poświęconych ziołolecznictwu należały: Herbarz polski... Marcina z Urzędowa, napisany w połowie XVI wieku, ale wydany drukiem w Krakowie do­piero w 1595 roku, 22 lata po śmierci autora oraz Zielnik Szymona Syreńskiego (Syreniusza) opubli­kowany w 1613 roku w Krakowie. Ten ostatni za­wierał opisy 765 roślin i sposoby ich stosowania.

Podobne prace

Do góry