Ocena brak

Jak rozmawiać z rodziną osoby terminalnie chorej - Wskaźniki relacji wewnątrz rodziny i stylu komunikacji

Autor /Pietrek555 Dodano /04.07.2011

1. sposób porozumiewania się rodziny ze mną – kto odpowiada na pytania, na ilekażdy może odpowiedzieć sam, czyli mówiący i milczący członkowie rodziny

2. kto chciał przyjść na sesję, a kto nie chciał i przyszedł zmuszony

3. kto z rodziny kontaktuje się z instytucjami leczącymi

4. kto mówi na sesji o stanie zdrowia chorego

5. jakiego języka do opowiedzenia sytuacji rodziny używają poszczególni jejczłonkowie

Ad1)

Uważnie obserwuję dynamikę nawiązywania kontaktu werbalnego moją uwagę skupiają zarównote osoby, które mówią bardzo dużo, jak i te, które milczą. Pytam czy w rodzinie tak najczęściej się dziejei traktuję te zachowania jako wskaźniki struktury rodzinnej.

Ad2)

Pokazuje to na ile potrzeby poszczególnych osób w rodzinie są nadal respektowane. W wielurodzinach dzieje się tak, że potrzeby wszystkich członków rodziny podporządkowane są choremu, cosam chory odbiera jako niesprawiedliwe. Może to powodować narastanie dystansu, wewnętrznąwrogość, podział w rodzinie.

Ad3)

W kontaktach z rodzinami, w których jest, ktoś chory terminalnie ważna kwestią jest to, kto jestdelegatem rodziny do utrzymywania kontaktów z lekarzami i instytucjami leczącymi. Biorąc pod uwagęspecyfikę naszej opieki medycznej ( lekarze chcą się kontaktować z jedną osobą z rodziny, nie zawszeprzekazują te same informacje osobie chorej i jej rodzinie) często jest to osoba, która poprzez posiadaneinformacje ma aktualnie największą władzę w rodzinie. Warto sprawdzić, czy to jest osoba, która wrodzinie miała taką pozycję, czy też pojawienie się choroby zmieniło coś w tym zakresie. Można tęzmianę traktować jako istotny wskaźnik przemian w strukturze rodziny.

Ad4)

Nie sposób pomijać informacji o stanie zdrowia, przebiegu leczenia osoby chorującej. To jest tłorodzinnego życia. Dla mnie ważnym wskaźnikiem jest czy osoba chora sama udziela informacji o sobie,czy robią to inni członkowie rodziny (np. o chorującej matce najwięcej mówi najstarsza córka), ponieważ pokazuje to, na ile chory jest podmiotem w swoim leczeniu, a na ile jest leczony, co wtórniewskazuje na kierunek zmian, które mają miejsce w strukturze rodziny.

Ad5)

Na poziomie używanych nazw widoczne jest, w jaki sposób rodzina się zmaga się z lękiem iwarto pamiętać o modelowaniu innych sposobów.

Do góry