Ocena brak

Jak działa teleskop odbiciowy - reflektor?

Autor /Rodak Dodano /31.01.2012

Zwierciadło teleskopu odbiciowego, czyli reflektora, może być podparte na całej po­wierzchni, dzięki czemu nie ulega żadnym od­kształceniom. Dlatego największe teleskopy są wła­śnie reflektorami. Konstrukcja taka wolna jest od aberracji chromatycznej, a jej rozmiary są znacz­nie mniejsze niż lunet o podobnej średnicy.
Światło zbierane przez wklęsłe zwierciadło główne teleskopu pada na niewielkie płaskie zwier­ciadło odchylające, kierujące je do okularu, który może znajdować się z boku tuby teleskopu, bądź za nią. W przeciwieństwie do zwykłych luster, zwier­ciadła teleskopów pokrywane są warstwą odbija­jącą na powierzchni zewnętrznej. Dzięki temu nie­doskonałości szkła nie mają wpływu na jakość obrazu, światło bowiem nie przechodzi przez war­stwę szkła. Poza tym tylko jedna z powierzchni wymaga kształtowania i polerowania.
Pierwszym wielkim teleskopem o szklanym lustrze był 1 ,5-metrowy reflektor ustawiony w roku 1908 na górze Mount Wilson w Kalifornii przez George'a Hale'a. Hale planował również budowę olbrzymiego 5 metrowego teleskopu, który osta­tecznie ustawiono na Mount Palomar w 1948 roku, dziesięć lat po śmierci pomysłodawcy. Przez wiele lat 5-metrowy teleskop Hale'a z Mount Palomar był największym teleskopem optycznym świata. Potem Rosjanie zbudowali na Kaukazie zwiercia­dło o średnicy 6 m. Dziś największy jest amerykań­ski teleskop Kecka, z optyką aktywną, posiadają­cy zwierciadło o średnicy 10 metrów, złożone z 36 ściśle przylegających segmentów o grubości 8 cm każdy. Oddano go do użytku w 1992 roku w ob­serwatorium na Hawajach, na górze Mauna Kea.

Podobne prace

Do góry