Ocena brak

Jądra

Autor /makumba Dodano /22.05.2014

Krótkotrwały wysiłek zwiększa stężenie testosteronu we krwi. Jest ono proporcjonalne do obciążenia wysiłkowego. Przyczyną jego jest wzrost wydzielania, spadek eliminacji oraz w pewnym stopniu hemokoncentracja. W czasie długotrwałego wysiłku stwierdzono zarówno zwiększenie, obniżenie, jak i stałe stężenie testosteronu we krwi. Charakterystyczne, że po długotrwałym wysiłku stężenie testosteronu najczęściej obniża się i stan ten może trwać nawet kilka dni. Maksymalny i supramaksymalny wysiłek zwiększa stężenie testosteronu. Następuje to dopiero po zakończeniu wysiłku i jest zwykle krótkotrwałe. Istnieje zgodność poglądów, że wysiłki siłowe zwiększają stężenie testosteronu we krwi. Zarówno wielkość, jak i czas trwania wzrostu zależy od takich czynników, jak intensywność wysiłku, obciążenie czy też masa zaangażowanych mięśni. Zmiany te są podobne u obu płci, z tym że u kobiet są mniej zaznaczone. Należy tu jednak dodać, że dostępne są zaledwie pojedyncze prace o wpływie wysiłku na stężenie testosteronu u kobiet. Trening wytrzymałościowy zmniejsza wysiłkowy wzrost stężenia testosteronu we krwi. Istnieje zgodność danych, że trening zmniejsza spoczynkowe stężenie testosteronu we krwi (o 25 aż do 75%). Zmiany te mogą zależeć od potreningowych zmian wydzielania LH. Trudno w tej chwili ocenić, jakie znaczenie ma potreningowe obniżenie stężenia testosteronu we krwi. Wyniki badań nad wpływem treningu siłowego na spoczynkowe stężenie testosteronu są rozbieżne, gdyż obok braku zmian opisano zarówno wzrost, jak i,zmniejszenie stężenia tego hormonu.

Testosteron wywiera m.in. wpływy anaboliczne, które przejawiają się głównie wzrostem masy mięśniowej. Na potencjalne znaczenie tego faktu w sporcie zwrócono uwagę już dawno. Na przeszkodzie w stosowaniu testosteronu w celu przyspieszenia wzrostu masy mięśniowej stały jego wpływy androgenne, zwiększające między innymi popęd płciowy. Wyprodukowano jednakże syntetyczne pochodne testosteronu o znacznie zmniejszonych wpływach androgennych, a jednocześnie o znacznie zwiększonej mocy anabolicznej (tzw. steroidy anaboliczne). Stosowanie tych anabolików stało się dość powszechne nie tylko wśród sportowców uprawiających sporty siłowe, ale również w innych dyscyplinach sportu, wśród kulturystów, wśród kobiet sportsmenek, a nawet wśród młodzieży szkolnej. Stosowanie anabolików przynosi w większości przypadków korzyści wymierne, ale często również domniemane. Niewątpliwie, u zdecydowanej większości przyjmujących anaboliki następuje przyrost masy i siły mięśniowej. Jednakże do uzyskania tego rezultatu konieczne jest przyjmowane bardzo wysokich dawek anaboliku. Inne, korzystne według opinii krążących wśród sportowców wpływy, a mianowicie wzrost V02max oraz skrócenie czasu powysiłkowej odnowy nie znalazły potwierdzenia w badaniach. Ten, kto sięga po anaboliki bądź zachęca do ich przyjmowania, powinien jednakże pamiętać o niepożądanych wpływach tych preparatów, zwłaszcza stosowanych w wysokich dawkach. Podkreślić należy, że tylko wysokie dawki anabolików zwiększają masę mięśniową! Do najważniejszych skutków niepożądanych działania anabolików należą:

1)    zahamowanie wzrostu u młodzieży rosnącej,

2)    zmniejszenie wielkości jąder i liczby wytwarzanych plemników,

3)    działanie miażdżycotwórcze,

4)    powiększenie gruczołu krokowego u mężczyzn,

5)    zaburzenia cykli płciowych i maskulinizacja (porost włosów na brodzie, zmniejszenie piersi i powiększenie łechtaczki) u kobiet,

6)    zmiany w psychice, a zwłaszcza wzrost agresywności.

Negatywne skutki działania anabolików są tak oczywiste, że ich przyjmowanie zostało zabronione przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

 

Podobne prace

Do góry