Ocena brak

Izrael

Autor /RuFfffus Dodano /03.04.2013

Jednym z głównych źródeł poznania przynajmniej niektórych przymio­tów muzyki hebrajskiej jest Biblia. Zawarte w niej opisy pozwalają stwierdzić, że w początkowym okresie kultu religijnego śpiew i gra na instrumentach były nierozdzielne; w miarę upływu czasu wycofano in­strumenty, a w świątyniach pozostał jedynie urzekający swą meliką śpiew — najczystsza postać modlitwy.

Pierwsze zasady sprawowania muzyki sakralnej łączą się z czasem utworzenia królestwa i wybudowania świątyni przez Dawida. Bardzo długo królowi Dawidowi przypisywano autorstwo psalmów będących podstawą repertuaru nabożeństw. W rzeczywistości tylko niektóre z nich mogą pochodzić z czasów Dawida. Psalmy powstawały w różnym czasie, w różnych miejscach, a ich autorstwo — wobec braku konkretnych informacji — należy uznać za anonimowe. Psalmy wykazują duże zróż­nicowanie; wśród nich znajdują się utwory żałobne, pokutne, dziękczynne, królewskie oraz psalmy mądrości, a także hymny.

Ośrodkami kultu religijnego były synagogi. Rola muzyki w tych świątyniach musiała być szczególnie ważna, skoro nie praktykowano w tym czasie zupełnie form cichej modlitwy. Nabożeństwa w synagogach były więc w całości przepełnione muzyką; składały się one z rozmaitych modlitw, śpiewów psalmowych i czytania Biblii. W synagogalnych śpie­wach tkwi prawdopodobnie geneza aklamacji, spośród których do dzisiaj przetrwało m.in. radosne zawołanie Alleluja (hebr. hallelu-Jah 'chwalcie Jahwe') oraz Amen (hebr. amen 'niech się stanie, zaiste'), wyraz stano­wiący zakończenie modlitw, wyrażający potwierdzenie i życzenie, by treść modlitwy została spełniona.

Istnienie zawodowych chórów i kantorów obok „chórów wiernych", czyli gminy żydowskiej, stwarzało możliwość posługiwania się rozmaitymi technikami wykonywania śpiewów.

Wynikiem wzajemnego przenikania się różnych kultur było oddzia­ływanie i wpływ Grecji; w efekcie dokonano przekładu Starego Testa­mentu na język grecki, a w myśl postanowień Synodu Apostolskiego z roku 49 język grecki został włączony do liturgii, a wraz z nim również muzyka grecka.

Niektóre elementy kultu żydowskiego uobecniły się w średniowiecznej liturgii chrześcijańskiej. Świętowanie żydowskiej Paschy ma swoje od­niesienie w symbolice Wieczerzy Pańskiej, która stanowiła (i w dalszym ciągu stanowi) centralny moment liturgii. I choć pierwotnie miała charakter Ofiarowania, włączanie doń modlitw i ceremonii prowadziło ku rozwojowi formy mszy będącej zespoleniem różnych aspektów wiary i modlitwy.

Podobne prace

Do góry