Ocena brak

Inwazja Longobardów

Autor /Lewin Dodano /02.05.2012

 

  • Italia, przywrócona cesarstwu po 552 r. nie była już tym samym krajem, który zastał Belizariusz. Zniszczenia wojen z Totilą i przemarsz armii bizantyjskiej spowodował ruinę, która przekraczała wszystko, co Półwysep wycierpiał przez cały wiek V. Rzym opustoszał, pozostała w nim garstka ludności wraz z papieżem. Siedzibę przeniesiono do Rawenny. Rody senatorskie przestały istnieć, częściowo emigrowały do Konstantynopola, bądź były tak zubożałe, ze nie mogły dalej pełnić swoich tradycyjnych funkcji.

  • W roku 568 pojawili się na Nizinie Nadpadańskiej ariańscy Longobardowie, jeden z najmniej cywilizowanych ludów germańskich, przebywający dotąd w Panonii. Zostali oni wyparci stamtąd przez nowy, potężny związek plemienny Awarów, następców Hunów. Pobiwszy okolicznych Słowian, zaczęli wyprawiać się Awarowie wraz z Bułgarami i Słowianami przeciwko cesarstwu. Osłabiony Konstantynopol walczący o swoje przeżycie nie mógł przyjść Italii z pomocą.

  • Jedno po drugim padały miasta Italii. Po zdobyciu północnej Italii i osiedleniu się tam Longobardów (odtąd: Lombardia) inwazja rozlała się po środkowej części Półwyspu, by dotrzeć prawie na samo południe:

  • Północna Italia (Lombardia)- w Pawii nad Tycynem król Longobardów Alboin umieścił swą siedzibę

  • Środkowa Italia- (Księstwo Spoleto)

  • Południowa Italia (Księstwo Benewentu)

W rękach cesarstwa pozostały:

  • Rzym

  • Rawenna z okolicami

  • Wybrzeże liguryjskie z Genuą

  • Na południu: Apulia, Kalabria, Neapol i Amalfi.

  • Pod władzą bizantyjską pozostały też pewne punkty oporu nad Adriatykiem (np. ludność Akwileji schroniła się w Zatoce weneckiej, gdzie powstały liczne osady, później tworzące Wenecję).

  • Fakt niedokończenia podboju przez Longobardów był wynikiem konfliktów miedzy najeźdźcami, którzy od roku 574 przez dłuższy czas nie wybrali jednego króla, dzieląc się władzą pomiędzy licznymi księstewkami, nie mogącymi podjąć skutecznej walki z wojskami bizantyjskimi.

  • Najazd Longobardów był ostatnią z wielkich migracji Wędrówek Ludów. Przypieczętował on fiasko dążeń Justyniana do zjednoczenia Imperium i odzyskania jego dawnej świetności. Pozostała przy życiu jego część musiała stoczyć śmiertelną walkę o swoje istnienie w VII- VIII w. z nowymi najeźdźcami, którzy okazali się najgroźniejsi z dotychczasowych- Arabami. Walka podjęta z nimi uniemożliwiła podjęcie rewindykacji programu Justyniana, obronę odzyskanych posiadłości w Hiszpanii, Afryce, Italii i na Sycylii, a także zachowanie nominalnej zwierzchności nad germańskimi królestwami. Te ostatnie umacniały się coraz bardziej wraz z zanikiem różnic miedzy ludnością miejscową a przybyszami. Proces ten doprowadzi do trwałego ukształtowania się mapy geopolitycznej w średniowieczu i powstania państw narodowych.

Podobne prace

Do góry