Ocena brak

INWALIDÓW PAŁAC

Autor /Cecylllllll Dodano /11.06.2013

Szpital dla wysłużonych kalekich żoł., założony przez Ludwika XIV. Mieści się w centrum Paryża. Rozległy gmach wzniesiony został w 1671-1676 przez architekta Liberała Bruanta, którego dzieło kontynuował Jules Hardouin-Mansart. Na czele szpitala stał do 1892 gub., a stanowisko to uważane było za tak zaszczytne, że ową funkcję pełnili też liczni marsz. Pałac był bowiem także składem zabytkowej broni.

To stąd 14 VII 1789 paryżanie zabrali kilka tys. karabinów, by podjąć szturm na Bastylię. W 1794 założono tu Muzeum Artylerii, które w 1906 przekształcono w Muzeum Armii. Dostępu do pałacu broni XVII-wieczna fosa, wzdłuż której na kamiennej skarpie ustawiono kilkadziesiąt zabytkowych zdobycznych armat. Najcenniejsza jest Bateria Tryumfalna, złożona z 8 dział, odlanych w 1708-1710 w Berlinie na rozkaz Fryderyka I.

Każde z dział nosi imię jednego z prus. elektorów i ozdobione jest prus. orłem. Baterię zagarnął Napoleon 1805 w Wiedniu, po wygranej wojnie z Austrią. Bateria ta oznajmiała ważne wydarzenia, m.in. 1811 narodziny syna cesarza, króla Rzymu (Orlątka). 11 XI 1918 ogłosiła zakończenie pierwszej wojny światowej, a 14 VII 1919 początek wielkiej defilady zwycięstwa na Polach Elizejskich. W 1940 Baterię Tryumfalną wywieźli Niemcy do Berlina, ale 1946 sprowadzili ją z powrotem do Paryża żoł. franc.

Na dziedzińcu pałacu ustawiono kilkadziesiąt luf armatnich, w tym wiele zdobytych przez WA. Płd. bok dziedzińca tworzy kościół św. Ludwika, uważany za „parafię inwalidów”. W 1800 na rozkaz Napoleona przeniesiono tu szczątki franc. wodza Tureniusza. Od tego czasu kościół stał się świątynią armii franc. i panteonem jej zasłużonych dow. W krypcie, do której wejście znajduje się za głównym ołtarzem, pochowano m.in. napoleońskich marsz.: Jourdana, Oudinota, Bessieres’a, Grouchy’ego i Monceya.

Spoczywa tu także gen. d’Omano (mąż Marii Walewskiej). W podziemiach kościoła złożono też prochy Rougeta de Lisle’a, autora Marsylianki, oraz serce gen. Klebera. Jeszcze w czasach Rewolucji w kościele św. Ludwika zaczęto gromadzić sztandary zdobyte na nieprzyjacielu. Kiedy w III 1814 sprzymierzeni zajmowali już przedmieścia Paryża, ówczesny gub. I.P., marsz. Serurier rozkazał spalić na dziedzińcu przed kościołem 1417 takich sztandarów (ocalały tylko metalowe okucia niektórych drzewców).

Dziś pod sklepieniem kościoła wisi zaledwie kilka sztandarów zdobytych w wojnach napoleońskich, m.in. sztandar ang. piech. wzięty 16 V 1811 pod Albuerąprzez ułanów nadwiślańskich. W bocznej kaplicy, po prawej stronie, przechowuje się natomiast pamiątki ze Św. Heleny, m.in. płytę tamtejszego grobowca Napoleona i wóz, którym w 1840 transportowano prochy cesarza.

Podobne prace

Do góry