Ocena brak

Interwencje z udziałem członków rodziny oraz kontakty z innymi osobami zaangażowanymi w leczenie

Autor /jolka Dodano /27.05.2014

Jedną z zasadniczych cech dialektycznej terapii behawioralnej jest zwracanie uwagi na kontyngencje pojawiające się w trakcie całego programu leczenia. Celem jest upewnienie się, że zasady, na których opiera się program, jak również wszystkie osoby biorące udział w programie wzmacniają zachowania wykorzystujące nowe umiejętności, nie zaś zachowania dezadaptacyjne. Jest to szczególnie ważne w odniesieniu do zachowań samobójczych. Założenie jest talde, że jeżeli pacjent otrzymuje pomoc, której chce lub potrzebuje, tylko wtedy, gdy przejawia zachowania samobójcze albo inne zachowania dezadaptacyjne, wówczas należy wątpić, czy leczenie w ogóle będzie skuteczne.

Jednakże w przeciwieństwie do osób dorosłych nastolatki wciąż przebywają w swoim pierwotnym, unieważniającym środowisku, w którym nauczyły się dysfunkcjonalnych wzorców zachowań. Dlatego w przypadku nastolatków dialektyczna terapia behawioralna może być skuteczna, o ile zajmuje się unieważniającymi zachowaniami w relacjach między członkami rodziny. Podejmowane są więc interwencje z udziałem członków rodziny, które można podzielić na trzy kategorie: włączanie członków rodziny do grup treningu umiejętności, oferowanie konsultacji telefonicznych członkom rodziny na temat wdrażania nabytych umiejętności albo w razie potrzeby zapraszanie członków rodziny do udziału w sesjach terapii indywidualnej.

Poza tym środowisko można strukturyzować poprzez kontakt z osobami zapewniającymi leczenie pomocnicze, na przykład z psychiatrą czy pedagogiem szkolnym. Najlepiej byłoby, gdyby takie osoby współdziałały z zespołem prowadzącym dialektyczną terapię behawioralną lub znały zasady tej terapii. Przykładem może być sytuacja, w której farmakoterapię prowadzi psychiatra pracujący w tej samej klinice, gdzie prowadzona jest psychoterapia, lub - jeszcze lepiej - będący członkiem zespołu terapeutycznego. W programie leczenia oferowanym przez Montefiore Medical Center psychiatra zazwyczaj jest członkiem zespołu konsultacyjnego. Dzięki temu pacjenci objęci dialektyczną terapią behawioralną i wymagający farmakoterapii otrzymują pomoc od psychiatry pracującego w zespole. Jeżeli innej osoby zajmującej się leczeniem pomocniczym nie da się włączyć do zespołu prowadzącego dialektyczną terapię behawioralną, wówczas preferowanym rozwiązaniem jest kontakt między zespołem a tą osobą, jak również zaznajomienie jej ze strategiami terapii. Uczymy na przykład pacjenta, jak zaprezentować dialektyczną terapię behawioralną takiej osobie z wykorzystaniem materiałów na temat umiejętności, założeń i zasad terapii. W przypadku nastolatków leczenie pomocnicze rozmaitymi metodami często zapewnia szkoła. Jeżeli leczenie odbywa się na oddziale całodobowym lub dziennym, nauka szkolna często bywa jego elementem, a wówczas konieczny jest bliski kontakt iwspółpraca między personelem leczącym i uczącym. W leczeniu ambulatoryjnym terapeuci, którzy decydują się na włączenie personelu szkolnego w proces leczenia, muszą dołożyć więcej starań i organizować dodatkowe spotkania z członkami tego personelu, aby zapoznać ich z dialektyczną terapią behawioralną i opracować plan leczenia. Łatwiej jest to osiągnąć, jeśli współpraca i kontakty pomiędzy zespołem terapeutycznym a szkołą są długotrwałe.

 

Podobne prace

Do góry