Ocena brak

Integralne człowieczeństwo Chrystusa - rozwój prawdy dogmatycznej

Autor /Zenek777 Dodano /22.04.2011

Człowieczeństwo Jezusa było wcześnie kwestionowane. Sobór Niecejski I (325) wyraźnie mówi, że Jezus jest zrodzony a niestworzony. Sobór Efeski (431) nazywany jest soborem chrystologicznym. Dogmatem wiary jest:

Słowo Boże złączyło ze swą osobą ciało ożywione rozumną duszą.

Sama natura nie istnieje. Fundamentem natury jest osoba. Podmiotem działań jest zawsze osoba a nie natura.

Sobór Chalcedoński (451) dopracowuje ten dogmat. Sobór sprzeciwił się monofizytyzmowi. Dogmatem uroczyście ogłoszonym na tym soborze jest:

Ten doskonały w Bóstwie i Ten doskonały w człowieczeństwie, Bóg prawdziwy i człowiek prawdziwy. Złożony z duszy rozumnej i z ciała. Współistotny Ojcu według Bóstwa i współistotny nam według człowieczeństwa. Syn Boży ma być uznany w dwu naturach, bez pomieszania i bez zmiany (nie ma mieszania się natur).

Różnica natur nie jest zmieszana z powodu połączenia,

lecz owszem właściwości każdej natury są jeszcze lepiej zachowane.

 

Sobór Konstantynopolitański w 681 roku ogłasza jako doktrynę (dogmat) wiary, że:

W Jezusie są dwa naturalne działania i dwie naturalne wole.

Wola ludzka jest podporządkowana woli Boskiej.

Ojciec święty Pius XII w encyklice Haurientis aqnas podkreśla dwie integralne natury w Jezusie: ludzką i Boską.

 

Podobne prace

Do góry