Ocena brak

Insulina

Autor /makumba Dodano /21.05.2014

Insulina jest polipeptydem zbudowanym z dwóch łańcuchów połączonych mostkami dwusiarczkowymi. Hormon ten jest syntetyzowany w siateczce śród-plazmatycznej komórek B, następnie pakowany jest w aparacie Golgiego w ziarnistości otoczone błoną i przenoszony w okolice błony komórkowej, skąd jest wydzielany do krwi. Prekursorem insuliny jest proinsulina. Zbudowana jest z dwóch łańcuchów (A i B) połączonych peptydem łączącym, zwanym pepty-dem C. W ziamistościach sekrecyjnych peptyd ten jest odcinany od cząsteczki proinsuliny z wytworzeniem insuliny. Insulina i peptyd C wydzielane są w ilościach równoważnych. W normalnych warunkach około 95% wydzieliny komórek B stanowi insulina i peptyd C. Pozostałą część stanowi proinsulina. W sytuacji, w której komórki B są silnie i długotrwale stymulowane, odsetek wydzielanej proinsuliny może być znacznie wyższy. Sytuacja taka może zaistnieć np. w przypadkach insulinoopomości tkankowej, w cukrzycy typu 2. Czas półtrwania insuliny w osoczu wynosi 5 minut; 80% insuliny ulega degradacji w wątrobie i nerkach. Degradacji w wątrobie nie ulega natomiast peptyd C i dlatego jego pomiar jest naj wiarygodni ej szym miernikiem czynności wydziel-niczej komórek B wysp trzustki. Insulina działa po połączeniu ze specyficznym receptorem błonowym. Receptor dla insuliny składa się z dwóch podjednostek: a i p. Insulina łączy się z położoną na zewnątrz błony podjednostką a. Podjed-nostka fi ma domenę zewnątrzkomórkową wewnątrzkomórkową. Domena wewnątrzkomórkowa podjednostki (3 wykazuje aktywność kinazy tyrozynowej. Po połączeniu insuliny z podjednostką a receptora następuje autofosforylacja grup tyrozynowych. Ten proces zapoczątkowuje fosforylację wielu białek w komórce.

Insulina działa na większość tkanek. Wywiera rozległe wpływy na metabolizm zarówno węglowodanów, lipidów, jak i białek.

Węglowodany. Najważniejszym rezultatem działania insuliny jest obniżenie stężenia glukozy we krwi. Hormon ten ułatwia wchodzenie glukozy do komórek, przez zwiększenie liczby transporterów glukozy (GLUT) w błonie komórkowej. Transportery glukozy są białkami, które powstają prawdopodobnie w cytoplazmie komórek. Zidentyfikowano 6 różnych transporterów glukozy. Insulina zwiększa transport glukozy do większości komórek, z wyjątkiem mózgowia, kanalików nerkowych, erytrocytów, błony śluzowej jelit oraz komórek B trzustki. Ilościowo, najważniejsze są wpływy insuliny na transport glukozy w mięśniach szkieletowych i w tkance tłuszczowej.

W mięśniach oraz w wątrobie insulina stymuluje syntezę glikogenu. W wątrobie hamuje wytwarzanie glukozy na drodze glukoneogenezy.

Tłuszcze. Insulina zwiększa syntezę ciał tłuszczowych (lipogenezę), a zwłaszcza syntezę triacylogliceroli w tkance tłuszczowej oraz w wątrobie. W tkance tłuszczowej hamuje aktywność lipazy hormonowrażliwej i zwiększa aktywność lipazy łipoproteinowej. W wątrobie hamuje ketogenezę.

Białka. Insulina nasila syntezę białka i hamuje jego rozkład.


Podobne prace

Do góry