Ocena brak

INSTYTUCJONALNE FORMY ZABEZPIECZENIA RYZYKA WALUTOWEGO

Autor /bosa.vanessa Dodano /22.03.2011

Podstawowym elementem określającym rozmiary ryzyka walutowego, oprócz wahań kursu, jest wielkość nadwyżki w obcej walucie po stronie aktywów lub pasywów, z uwzględnieniem pozycji pozabilansowych (określana jest także jako otwarta pozycja walutowa lub pozycja walutowa netto).

Pozycja walutowa otwarta względem pojedynczej obcej waluty to saldo wartości wszystkich aktywów i pasywów wykazanych w danej walucie, z uwzględnieniem kontraktów pozabilansowych obejmujących operacje kupna i sprzedaży tej waluty po określonym z góry kursie. Wyróżniamy pozycję walutową długą i krótką.

Pozycja walutowa długanadwyżka należności nad zobowiązaniami banku na daną walutę.

Pozycja walutowa krótka – nadwyżka zobowiązań nad należnościami banku.

Ustalone przez nadzór bankowy normy dopuszczalnego ryzyka walutowego w działalności banków odnoszą się do poszczególnych pozycji walutowych – patrz pytanie 18. Ustalone normy są wyrażone wskaźnikiem procentowym ich wysokości zrelacjonowanej do funduszy własnych (kapitałów) banku w następujących wysokościach:

  1.  
    • 15% dla pozycji netto długiej lub krótkiej

    • 30% dla pozycji globalnej

    • 40% dla pozycji maksymalnej.

Zarządzenie Nr 4/93 Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 19 marca 1993 r.

Do przedsięwzięć ograniczających ryzyko walutowe należą:

  1.  
    • wyznaczenie odpowiednich limitów wewnętrznych banku

    • zawieranie tradycyjnych transakcji dewizowych kasowych i terminowych

    • zabezpieczenie się przed ryzykiem walutowym za pomocą nowych instrumentów finansowych

    • zawieranie transakcji tylko w walucie krajowej

    • klauzule kursowe

    • uzyskanie gwarancji kursowych od agend rządowych

    • wykupienie odpowiedniej polisy w towarzystwie ubezpieczeniowym.

W celu zabezpieczenia się przed ryzykiem walutowym możliwy jest wybór strategii, polegającej na:

  1. dążeniu do całkowitego zabezpieczenia się przed ryzykiem walutowym poprzez zamknięcie otwartych pozycji walutowych – strategia ta może mieć zastosowanie przy sporadycznie przeprowadzanych transakcjach walutowych

  2. rezygnacja z ubezpieczenia – w strategii tej wychodzi się z założenia, że różnica pomiędzy stratami i zyskami kursowymi będzie niższa niż koszty zabezpieczenia się przed ryzykiem walutowym

  3. kombinacja poprzednich strategii czyli dążenie do częściowego zabezpieczenia, które może dotyczyć pojedynczych transakcji, określonych walut lub terminów.

 

Podobne prace

Do góry