Ocena brak

Instrumenty Wspólnej Polityki Handlowej wobec importu z krajów trzecich

Autor /Chrystian99999 Dodano /11.01.2012

1. System celny- prowadzenie wspólnej polityki celnej było konsekwencją utworzenia unii celnej na podstawie TR. W artykule 9 założono likwidajcę opłat celnych i innych środków o podobnych do ceł skutkach w handlu pomiędzy krajami członkowskimi oraz wprowadzenie wspólnej taryfy celnej w stosunkach z krajami trzecimi. Wraz z zakończeniem tworzenia unii celnej w 1968r.przyjęto również wspólną ujednoliconą taryfę celną.

Wysokość taryf celnych ustalono na podstawie średnich arytmetycznych stawek stosowanych przez kraje członkowskie w dniu 1 stycznia 1957r. Przy kolejnych poszerzeniach Wspólnoty nowe kraje członkowskie miały najczęściej 5-letni okres na dostosowanie swych taryf do sawek wspólnotowych. Istotne jest róznież to, że wraz z przyjęciem wspólnej taryfy celnej wszelkie działania w zakresie polityki celnej zostały przekazane na szczebel wspólnotowy. Również od 1 stycznia 1988r. wprowadzono Jednolity Dokument Administracyjny-SAD, jako podstawowy dokument celny w handlu. Wprowadzenie SAD wiązało się z wprowadzeniem zasad jednolitego rynku i likwidacją punktów kontroli granicznej wewnątrz Wspólnoty. Od 1992r. SAD stosowany jest tylko w odniesieniu do wymiany tylko z krajami trzecimi.

Jeżeli chodzi o Taryfę Celną Wspólnoty to zawiera ona dwie podstawowe kolumny stawek celnych, tj. konwencyjne ( stosowane są w imporcie z krajów należących WTO lub którym została przyznana KNU) i autonomiczne ( stosuje się rzadko, np. wobec krajów, którym Wspólnota nie przyznała KNU).

2. Organiczenie ilościowe- uważane są za środki tworzące silne bariery wejścia na rynek danego kraju, ponieważ nie mogą być zrekompensowane przez eksportera przez obniżkę cen.

Kraje EWG ograniczenia te zniosły w handlu wewnątrz ugrupowania już w 1961r. W 1994r. ostatecznie wyeliminowano ograniczenia prowadzone przez poszczególne kraje i zastąpiono je ograniczeniami wspólnotowymi. W roku 1996 poza środkami podejmowanymi na mocy Artykułu 36 (ochrona zdrowia, bezpieczeństwa i środowiska) stosowano wspólnotowe środki ograniczania importu jedynie w stosunku do: konserw z sardynek i tuńczyka, bananów, samochodów z Japonii, i in. jak już wspomniano zakres stosowania ograniczeń dotyczyła róznież dobrowolnych ograniczeń eksportu-VER.

VER- określał maksymalną ilość bądź wartość eksportu ustaloną przez kraj eksportujący. Wśród krajów eksportujących do WE podejmowane były głównie przez Japonię i kraje Azji Pd-Wsch. Typowym przykładem takiego ograniczenia jest eksport samochodów japońskich na rynek Wspólnoty. VER uważane były za środki sprzeczne z regułami obowiązującymi w GATT i w konsekwencji w wyniku postanowień RU zostały zaliczone do środków tzw. szarej strefy.

3. Środki protekcji uwarunkowanej- protekcja uwarunkowana polega na     wprowadzaniu instrumentu ochronnego uzależnionego od zaistnienia określonych warunków. Dla ochrony rynku wewnętrznego stosowane są trzy głowne rodzaje postępowań: antydumpingowe, antysubwencyjne i przeciwko nadmiernemu importowi. Natomiast do obrony interesów handlowych Wspólnoty poza jej granicami służą tzw. Nowy Instrument Polityki Handlowej- wprowadzony w 1984r., a od 1994r. zastąpiony Nowym Rozporządzeniem w sprawie Przeszkód w Handlu.

Podobne prace

Do góry