Ocena brak

INO

Autor /franek1956 Dodano /22.03.2012

Mit. gr. córka Kadmosa i Harmonii, żona Atamasa, króla Teb (a. Orchomenu), który poprzednio, na rozkaz Hery, poślubił Nefele i miał z nią dwoje dzieci, Fryksosa i Helle. Ino znienawidziła swych pasierbów i powiodła ich do ofiarnego ołtarza, ale złoty baran uratował im życie; zob. Złoty (Złote runo). Ino i Atamas pomogli Zeusowi uratować małego Dionizosa przed gniewem Hery.

Hera zemściła się, porażając Atamasa obłędem, w którym ten zamordował starszego z dwóch synów, których miał z Ino, Learchosa, wziąwszy go za jelenia.

Ino, uciekając przed szaleńcem, skoczyła z młodszym, Melikertesem, do morza, gdzie za sprawą wdzięcznego Zeusa nereidy przyjęły ich gościnnie i uczyniły bóstwami morskimi, opiekunami rozbitków, czczonymi pod imionami Leukotea i Palemon. To właśnie „cienka w kostce" Ino-Leukotea rzuciła tonącemu w czasie burzy morskiej Odysowi swoją namiotkę, która nie dała mu zginąć; Homer Odyseja, 5,333 i nast.

Mit o Ino i Melikertesie służył wielokrotnie jako temat poetom, dramaturgom i muzykom. Z tragedii Atamas Sofoklesa i Ino Eurypidesa zachowały się fragmenty.

Ino kantata (1786) Johannesa Chr. Fr. Bacha. Opera (1828) Donizettiego; libretto: F. Romani.

Podobne prace

Do góry